24 November 2014

Μια τουιστορία θα σας πω #free_cocodinos

“Great minds discuss ideas; average minds discuss events; small minds discuss people.”
—Eleanor Roosevelt
Θα ήθελα να σας διηγηθώ μια ιστορία για το ελληνικό Τουήτα, για ένα φίλο απ' τα παλιά και ένα ρηπόρτ και μπαν με την ακόλουθη καμπάνια αλληλεγγύης που με τράβηξε και πάλι μέσα σε έναν βούρκο από τον οποίο είχα καιρό απεγκλωβιστεί.

Dramatis Personae

Για όσους έρχεστε πρώτη φορά εδώ, να συστηθώ. Με λένε Ζιρζιρίκο και πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, όταν είχε αρχίσει να φουντώνει η κρίση και είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο, αποφάσισα να αρχίσω αυτό εδώ το μπλογκ γιατί είμαι νάρκισσος και θεωρώ πως οι αμπελοφιλοσοφίες που ξεβράζει ο εγκέφαλος μου δεν πρέπει να περιορίζονται στον κοινωνικό μου περίγυρο αλλά είναι καθήκον μου να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Για μερικούς μήνες έγραφα, μια χούφτα παραπλανημένοι διάβαζαν και παράλληλα μέσω του λογαριασμού μου @zirzirikos στο Τουήτα προωθούσα και συζητούσα το μπλογκ. Είχα μαζέψει καμιά 700ριά ψωροφόλοουερς, έκανα το χαβαλέ μου, έβγαλα το άχτι μου, έκανα μερικές ενδιαφέρουσες συζητήσεις και έμπλεξα σε μερικούς ιντερνετικούς καβγάδες χαμηλότατου επιπέδου - τα γνωστά - αλλά γενικά μετά τις πρώτες επαφές με το χειρότερο είδος τουητερά απλά αγνοούσα όποιον μιλούσε επι προσωπικού ή υβριστικά, θες για να κρατάω και καλά επίπεδο, θες για να μην χαλάω τη ζαχαρένια μου; Λίγο κι απ' τα δύο, βασικά. Μετά από λίγο, άλλαξα δουλειά και απλά δεν είχα χρόνο να ασχολούμαι. Με το θάνατο του μπλογκ άρχισαν να φεύγουν και οι φόλοουερς, και σήμερα πιο συχνά θα ποστάρω για τα γηπεδικά βάσανα της Άρσεναλ ή τον προγραμματισμό - που είναι και το αντικείμενο της δουλειάς μου - παρά για τα ελληνικά κοινά τα οποία παρακολουθώ πολύ λιγότερο αυτές τις μέρες.

Κάποια στιγμή όσο ζούσε το μπλογκ, το Τουήτα με είχε ειδοποιήσει πως ένας παλιός φίλος, πάλαι ποτέ συμμαθητής και συμφοιτητής μου, είχε και αυτός φτιάξει το ακάου @cocodinos και έγραφε, στα ελληνικά, για παρόμοια θέματα. Τον έκανα φόλο, ανταλλάξαμε μερικές αράδες ντι εμ, αλληλορητουητιαστήκαμε, ωραία πράγματα. Ο Κοκοντίνος, αν και φαίνεται να συμφωνούσαμε στην ουσία πολλών θεμάτων, είχε λίγο διαφορετική προσέγγιση στο Τουήτα. Έμπλεκε σε καβγάδες με τρολ, απαντούσε σε όσους τον έβριζαν, χλεύαζε όσους είχαν κατ' αυτόν γελοίες απόψεις ακόμα και σε ζωντόβολα που εύχονταν ανοιχτά να πάθει κάτι η κόρη του λόγω των απόψεων του. Το είχαμε κουβεντιάσει και κάποτε. Αυτός έτσι γούσταρε. Εγώ αλλιώς.

Να σημειώσω εδώ, ενώ προφανώς κανείς δεν μας βάφτισε Κοκοντίνο και Ζιρζιρίκο, ότι τα ακάου και των δύο θα τα έλεγα ψευδώνυμα και όχι ανώνυμα. Και οι δύο αρχικά βάζαμε το πραγματικό μας όνομα στο ακάου, και των δύο άμα κάνει κανείς Γκούκλ τα χάντλ μας θα πεταχτεί στην πρώτη σελίδα αποτελεσμάτων το πλήρες μας όνομα και από εκεί μπορεί εύκολα να δει ποιοί είμαστε στον έξω κόσμο. Και ναι, για τον μέσο άνθρωπο είμαστε σχεδόν αστεία στερεότυπα. Και οι δύο μεγαλώσαμε στα βόρεια προάστεια της Αθήνας, τελειώσαμε το Κολλέγιο Αθηνών, φοιτήσαμε στο Πανεπιστήμιο του Κέμπρητζ. Κάπου εκεί οι δρόμοι μας χώρισαν αλλά καταλήξαμε δεκαπέντε χρόνια μετά στο εξωτερικό, Λονδίνο εγώ, Σιγκαπούρη αυτός, να δουλεύουμε για μεγάλες πολυεθνικές. Και όπως θα φανταζόταν κανείς, και οι απόψεις μας είναι παρόμοιες: Και οι δύο γράφουμε για τη δημοσιονομική τρύπα, τη γιγάντωση του Ελληνικού κράτους, την έλλειψη ανταγωνισμού, την αναξιοκρατία στο δημόσιο, την εχθρότητα προς τους επενδυτές και τους έντιμους επιχειρηματίες.

Πέφτοντας στο βούρκο

Ενώ λοιπόν με τον καιρό είχα εξωραΐσει το ταϊμλάην μου, κλαδεύοντας κάθε τι φωναχτό και ενοχλητικό, μπαίνω χθες Κυριακή στο Φέησμπουκ και βλέπω τον Κοκοντίνο να γράφει ένα απλό status: #free_cocodinos. Κάνω ένα τσουπ στο Τουήτα και, όντως, ο λογαριασμός του έχει εξαφανιστεί. Κάνω κι εγώ λοιπόν ένα ποστ αλληλεγγύης και ρίχνω μια ματιά.

Για να μην σας τα πολυλογώ η ιστορία άρχισε από αυτό εδώ το τουή του @potmos. Ο εν λόγω κύριος λοιπόν κάλεσε τους (πάνω από 9.000) φόλοουερς του να κάνουν ρηπόρτ ένα μάτσο ακάου για σπαμ. Δεν γνωρίζω κανένα από τα υπόλοιπα και πιθανώς να είναι όντως σπάμερ αλλά ο Κοκοντίνος δεν είναι. Μπορεί να είναι φωνακλάς, μπορεί εριστικός, αλλά σπάμερ δεν είναι. Δεν χώνεται σε χάσταγκ για το Τζάστιν Μπίμπερ για να προωθήσει το Τάμπλρ του για φτηνό Βιάγκρα. Δεν στέλνει απανωτά ίδια μυνήματα σε χιλιάδες άτομα. Δεν κάνει μένσιο όποιον βρει σε άσχετα ποστ. Δεν δημιουργεί πολλά ακάου να κάνουν φόλο και ρητουή το ένα το άλλο για να ψαρεύουν φόλοουερς. Δεν είναι μποτ. Είναι ένας άνθρωπος με ένα ακάου που γράφει ό,τι πιστεύει ή ό,τι θέλει να πει τέλος πάντων. Δεν σ'αρέσει; Μην τον ακολουθείς, κάνε τον μηούτ, κάνε τον μπλοκ. Αλλά ρηπόρτ; Για σπαμ; Τέλος πάντων αρκετοί από τους φόλοουερς του @potmos και όποιου άλλου το διέδωσε έκαναν ρηπόρτ και τα μηχανάκια του Τουήτα απενεργοποίησαν το λογαριασμό του Κοκοντίνου, όπως και παραμένει την ώρα που γράφω.

Έτυχε κιόλας αυτές τις μέρες να βρίσκομαι σε ημιδιακοπές στην Αθήνα με πολύ ελεύθερο χρόνο και χώθηκα. Ποστ αλληλεγγύης στο χάσταγκ #free_cocodinos, απαντήσεις σε όποιον ρωτούσε τι έγινε, βροχή τα νοτιφικέησιο (από εκεί που είχα 2-3 αρτή την εβδομάδα το πολύ) μέχρι και τον @potmos έκανα μένσιο όταν ρώτησε κόσμος από που άρχισε η ιστορία και είχαμε και μια ωραία πολιτισμένη κουβεντούλα.

Που πα ρε Καραμήτρο;

Να επισημάνω πως δεν υποθάλπτω καμία ψευδαίσθηση ότι θα αλλάξω κάτι. Το ακάου του Κοκοντίνου σχεδόν σίγουρα έγινε αυτόματα μπλοκ λόγω των υπεράριθμων ρηπόρτ και θα το κοιτάξει εν καιρώ κάποιος από το Τουήτα για να εξετάσει αν όντως ήταν σπάμερ, που δεν ήταν, και θα το αποκαταστήσει. Παίζει ρόλο που ένα μάτσο άλλοι ποστάρουν πως δεν είναι; Μπορεί, αλλά δεν νομίζω. Δεν ξέρω ακριβώς πως διαχειρίζεται τέτοια θέματα το Τουήτα αλλά πάω στοίχημα ότι δεν ασχολούνται πάνω από 3-4 λεπτά με τέτοιες υποθέσεις γιατί αν πλήρωναν προσωπικό για να κάνει ΕΔΕ για κάθε ρηπόρτ θα είχαν κλείσει εδώ και καιρό.

Ούτε πιστεύω ότι θα αλλάξω τα μυαλά του @potmos ή άλλων που μοιράζονται τις απόψεις του. Τριες περιπτώσεις υπάρχουν: Η πρώτη, όντως πιστεύουν ότι ο Κοκοντίνος είναι ένα από πολλά "πανομοιότυπα" ακάου που καθοδηγεί ένας πανούργος "διαχειριστής" με κάποιο σκοτεινό φασιστικό σκοπό. Ίσως πάσχουν από φαντιώσεις καταδίωξης και συνωμοσιών. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να χωρέσει το μυαλό τους ότι υπάρχει πάνω από ένας άνθρωπος στο Τουήτα που διαφωνεί μαζί τους. Η δεύτερη περίπτωση είναι ότι νομίζουν πως το να απαντάς χλευαστικά και να μπαίνεις σε - δημόσιες - συζητήσεις άλλων είναι σπαμ όπως το απαγορεύει το Τουήτα (χιντ: δεν είναι). Η τρίτη, ότι γνωρίζουν πλήρως πως δεν πρόκειται περί σπαμ αλλά απλά οργανώνονται να κάνουν μπλοκ όποιο ακάου γράφει πράγματα με τα οποία διαφωνούν και όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες και υπεκφυγές. Τι από τα παραπάνω πιστεύω; Μου αρέσει το ξυράφι του Χάνλον: "Ποτέ μην αποδίδεις στη μοχθηρία ό,τι εξηγείται επαρκώς από την ηλιθιότητα." Συνεπώς μάλλον μεταξύ πρώτης και δεύτερης περίπτωσης είναι η πραγματικότητα, και μάλλον για κάθε έναν που έκανε ρηπόρτ ισχύει κάτι άλλο, αλλά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Τέλος, να ξεκαθαρίσω πως δεν γελιέμαι ότι η ζωντοβολιά αυτή είναι χαρακτηριστικό της αριστερής πτέρυγας του ελληνικού πολιτικοποιημένου Τουήτα. Το ταιμλάην μου θα ήταν φτωχότερο χωρίς πολλά σοβαρότατα ακάου με διάφορες γενικά σοσιαλιστικές φιλοσοφίες, όπως ο @arkoudos, ο @mao_tse_tung ή ο @NikoAgo (τους προτείνω όλους ανεπιφύλακτα και σίγουρα υπάρχουν πολλοί άλλοι που ξέχασα ή αγνοώ). Μπορεί να διαφωνούμε για το τι πρέπει να αλλάξει στην οικονομία ή για το πως θα καταπολεμηθεί η ανεργία, αλλά μοιραζόμαστε το πάθος μας για θέματα όπως τα δικαιώματα των μεταναστών, την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, το λυπηρό καθεστώς της κρατικής πρόνοιας, τους κρατικοδίαιτους διαπλεκόμενους δήθεν επιχειρηματίες, την πολεμοχαρή εξωτερική πολιτική προς τις γειτονικές μας χώρες, την άνοδο της Χρυσής Αυγής και πολλά άλλα. Επίσης αρνούμαι να ακολουθήσω οποιονδήποτε μοιράζεται τις (οικονομικά) φιλελεύθερες απόψεις μου αλλά μόνο βρίζει γενικά και αόριστα τους "αναρχοφασίστες" ή τους "συριζαίους" σαν να είναι άλλο είδος που πρέπει να... Τι ακριβώς; Εκκαθαρισθεί; Μεταπεισθεί; Περιθωριοποιηθεί; Δεν καταλαβαίνω. Το μόνο περιβάλλον στο οποίο θεωρώ μια ομάδα ανθρώπων εχθρούς μου είναι όταν είμαι στο γήπεδο, κι εκεί με πλήρη συναίσθηση της γελοιότητας, γνωρίζοντας πως απλά κάνω πλάκα, ενδίδω στα βασικά μου ένστικτα, υποδύομαι ένα ρόλο για μιάμιση - δύο ώρες και ότι ακόμα και οι οπαδοί της Τότεναμ είναι άνθρωποι σαν κι εμένα με τους οποίους θα κάνουμε πλάκα πετώντας μπηχτές τη Δευτέρα στο γραφείο ανάλογα με τα αποτελέσματα της τελευταίας αγωνιστικής.

Όχι, ο διχασμός εδώ δεν είναι μεταξύ αριστερών και δεξιών, "συριζαίων" και "φιλελέ" (ενδιαφέρον ότι ο πλέον δημοφιλής χαρακτηρισμός και των δύο πλευρών προς την άλλη είναι "φασίστας"). Ακάου και από τους δύο χώρους βρίζουν, μοιράζουν ψόφους, κάνουνε μαζικά ρηπόρτ και μερικοί δικαιολογούν ή προωθούν ακόμα και τη πραγματική, σωματική βία εναντίον της άλλης πτέρυγας όπως συμβαίνει και στα ελληνικά γήπεδα. Η διαφορά είναι μεταξύ αυτών που κάνουν όλα αυτά και αυτούς που δεν.

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ

Βρίσκω λοιπόν τον εαυτό μου να αναρωτιέται, γιατί έπεσα πάλι στο βούρκο αυτό; Το θέμα του μπαν του Κοκοντίνου δεν είναι δα και τόσο σημαντικό. Θα περάσει, δεν έγινε και τίποτα, σιγά τη λογοκρισία. Ούτε μυαλά θα αλλάξω. Όσοι συμφωνούσαν μαζί μου πριν συνεχίζουν, όσοι διαφωνούσαν το ίδιο. Ίσως είναι που έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, ίσως που είμαι μετά από χρόνια στην Ελλάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα και προσπαθώ να επανενταχθώ λίγο στη κουλτούρα. Βασικά χαβαλέ κάνω και γουστάρω και λίγο πλατσούρισμα στο βούρκο. Στο κάτω-κάτω και με τον ίδιο τον Κοκοντίνο έχω κάνει συζητήσεις όταν του επισήμανα ότι συχνά αναφέρεται άσχημα σε άτομα που απλά εκφράζουν μια άποψη (που βέβαια αν και μεμπτό δεν είναι σπαμ, ούτε λόγος για ρηπόρτ και μπαν). Δεν κάνω αστεία περί λογοκρισίας. Η πραγματική λογοκρισία υπάρχει στο κόσμο και πρέπει να καταπολεμείται. Ένα προσωρινό μπαν στο Κοκοντίνο δεν είναι λόγος να αρπάξει κανείς το λάβαρο και να κατέβει στον αγώνα.

Το θέμα όμως - και ίσως η ομορφιά του Τουήτα - είναι πως αν δεν δεις ή τουλάχιστον μυρίσεις το βούρκο δεν θα έχεις ποτέ επαφή με την πραγματικότητα. Όπως μετράει η ψήφος του εγωκεντρικού ταξιτζή που με μάζεψε από το αεροδρόμιο και δεν βρίσκει τίποτα στραβό στο να ψηφίζει σύμφωνα με το δικό του συμφέρον έστω και αν είναι εις βάρος της πλειοψηφίας, ή του ρατσιστή φίλου του πατέρα μου που υπομονετικά θα σου εξηγήσει πως η εργατικότητα ενός ανθρώπου σχετίζεται με το χρώμα του δέρματός του, ή του οργισμένου νεαρού που σπάει τα πανεπιστήμια σε κάθε κατάληψη, ή του ψευτοτσαμπουκά ΜΑΤατζή που πλακώνει στις γκλομπιές αυτόν που έχει κουλουριαστεί στο πάτωμα, έτσι μετράνε και τα ρηπόρτ και τα μπαν και οι ψόφοι όλων των ακάου που έχω βγάλει από το ταϊμλάην. Καλώς ή κακώς όλοι αυτοί γύρω μας ζούνε, μαζί περνάμε τη κρίση και μαζί θα πρέπει να την ξεπεράσουμε. Μπορούμε να διαφωνούμε μαζί τους, να τους χλευάζουμε, να μας προκαλούν απέχθεια αλλά δεν μπορούμε να τους αγνοήσουμε, και όσο τους εξωθούμε ή τους προκαλούμε δεν αλλάζει κάτι.

Είπα ότι δεν πιστεύω ότι θα αλλάξω μυαλά, και συνεχίζω να το πιστεύω. Αλλά χάρηκα που έπεσα λίγο στο βούρκο, που έβγαλα λίγο τις παρωπίδες, βγήκα από τα τοίχη του σοβαρού μου ταϊμλάην για να δω το χάος που υπάρχει εκεί έξω. Γιατί μου θύμισε ότι αυτό το χάος είναι που πρέπει να αλλάξει. Φαίνεται αδύνατο; Ίσως, αλλά έχουν γίνει πιο δύσκολα πράγματα στην ιστορία. Εμένα με ανεβάζει η σκέψη, γιατί πάνω απ' όλα μου αρέσει όχι ο σοσιαλισμός ούτε ο φιλελευθερισμός, αλλά ο ρεαλισμός.

Ενημέρωση 24/11/2014 17:52: Όπως περιμέναμε, το ακάου του @cocodinos επέστρεψε στο Τουήτα. Καλή συνέχεια.

09 May 2012

Στράτα, Στρατούλη

Ήρθε η ώρα να τα πάρω στο κρανίο.

Τάδε έφη Δημήτρης Στρατούλης: «Είπαμε ότι θα διακόψουμε ή θα αναστείλουμε την πληρωμή των χρεών προς τους πιστωτές [...] Με αυτόν τον τρόπο [...] θα έχουμε ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό. Μόνο αν σκεφτεί κάποιος τους τόκους, που είναι 16 δις ευρώ και τα χρεολύσια που είναι 28 δις, μας δίνει τη δυνατότητα να κινηθούμε.»

Ρε ζωντόβολα, ακόμα τις ίδιες μαλακίες λέτε μετά από δύο χρόνια; Δεν ξέρω που βρήκε τα νούμερά του αλλά αν δούμε τον Ισολογισμό του 2010 έχουμε: Τόκοι 13 δις, Χρεωλύσια 42 δις, Νέα δάνεια 65 δις (60.4 τακτικού + 5.2 Π.Δ.Ε.).

Μητσάρα θα στο πω απλά: Άμα δεν τους πληρώνεις, αυτοί δεν σου δανείζουν. Άρα γλιτώνεις 13+42=55 δις που πλήρωνες απ'τη μία αλλά χάνεις 65 δις που δανειζόσουν απ'την άλλη. Άρα συνολικά μπαίνεις μέσα 10 δις και αυτό δεν σου δίνει καμία “δυνατότητα να κινηθείς”, εκτός αν θέλεις να κινηθείς σε ελεύθερη πτώση. Αν μπορείς να πείσεις τους Ευρωπαίους πολιτικούς να πείσουν τους πολίτες τους αντί να μας δανείζουν 65 δις το χρόνο να μας τα χαρίζουν, μπορεί. Αλλά το βλέπω λίγο χλωμό.

Μετά βγήκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και είπε ότι το χαράτσι θα το καταργήσει “με κοινωνικά κριτήρια”, δηλαδή μόνο για όποιον δεν έχει έσοδα να το πληρώσει. Δηλαδή το κριτήριο για το χαράτσι δεν θα είναι το σπίτι σου αλλά το εισόδημα σου. Ρε Πανούλη κι εσύ, άμα φορολογείς μόνο το σπίτι όποιου έχει εισόδημα, γιατί δεν φορολογείς απλά το εισόδημα; Δήθεν φορολογείς τα σπίτια για να πιάσεις αυτούς που δεν δηλώνουν εισόδημα και μετά εξαιρείς όσους δεν δηλώνουν εισόδημα; Πόσο βλάκας μπορεί να είσαι για να τα λες αυτά τα πράγματα;

Και να γυρίσω στον κο. Στρατούλη που καυχιέται σε ερώτηση δημοσιογράφου του ΒΗΜΑ FM για τα σχέδια του να κρατικοποιήσει τις τράπεζες και να “αξιοποιήσει” τις καταθέσεις μας: «Μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνταν για τα κέρδη των μετόχων τους.»

Ένας μέτοχος είναι συγγενής μου, συνταξιούχος, που επένδυσε μερικές από τις οικονομίες του σε προνομιούχες μετοχές της Εθνικής λίγο πριν τη κρίση για να εισπράττει κανένα μέρισμα στα γεράματα του. Τα μερίσματα σταματήσανε, η αξία των μετοχών κατρακύλησε και ο εν λόγω μέτοχος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, όχι κερδος, μόνο γερή χασούρα έχει δει.

Από αυτό το “κέρδος” θα χρηματοδοτηθεί η “κοινωνική πολιτική” του ΣΥΡΙΖΑ. Στο παραμυθένιο κόσμο που ζει ο Τσίπρας και οι φίλοι του, για να έχουνε λεφτά να δώσουν πρέπει πρώτα να χάσουν μερικά ακόμα. Τρέμω στη σκέψη να τους δω να κυβερνούν.

Πηγές:

08 May 2012

Ψύλλοι στ' άχυρα

Επομένη εκλογών και έχω πολλούς, πάρα πολλούς λόγους να απελπίζομαι. Ο Μιχαλολιάκος και οι τραμπούκοι του με βουλευτική ασυλία. Το γεγονός ότι σχεδόν κάθε κόμμα που μπήκε στη Βουλή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υπόσχεται ότι θα μας βάλει σε μια Ντελόρηαν και θα μας επιστρέψει σε άλλες εποχές που δήθεν ήταν καλύτερες, χωρίς να ασχολείται στο ελάχιστο με το πώς θα πληρώσει για όλα αυτά ή αν γίνονται καν. Εκτός από την Παπαρήγα που στη θέση της Ντελόρηαν έχει ένα Τράμπαντ που θα μας πάει στον εργατικό παράδεισο του Στάλιν που ζει ακόμα στο κεφάλι της.

Δεν θα γράψω για όλα αυτά. Είναι πολύ νωρίς και η τσαντίλα στο κεφάλι μου αποκλείει να είμαι στο ελάχιστο αντικειμενικός. Αντ' αυτού λέω να πάρω μια στάση γιόγκα με θέα το ηλιοβασίλεμα, να βάλω ένα νιου έιτζ σάουντρακ με παφλασμό κυμάτων και να ψάξω στο απέραντο τοξικό σκουπιδαριό του πολιτικού σκηνικού να βρω κανένα πεισματάρικο φυτό που κατάφερε να φυτρώσει σε τόσο αντίξοες συνθήκες, έστω κι αν δεν έχει ακόμα ανθίσει και παίζει και μέχρι αύριο να έχει πεθάνει πριν προλάβεις να το δεις.

Όχι ότι δεν έχει να πέσει κράξιμο. Περάστε απ'την επόμενη ανάρτηση και θα ρίξω κι εγώ τις καντήλες μου.

Το πρώτο θετικό που εκλαμβάνω είναι ότι για πρώτη φορά ο Έλλην φαίνεται να ψήφισε αυτόν που τον εκφράζει και όχι αυτόν που θα τον βολέψει. Τώρα ότι όλοι του υποσχέθηκαν πράγματα που δεν γίνονται, όπως ότι θα του δώσουν αύξηση ή ακόμα περισσότερο δουλειά χωρίς να θίξουν κανένα εισόδημα κανενός εκτός από τους πάρα πολύ πλούσιους και τους ξένους, ή ότι θα εξαφανίσουν ωσάν ταχυδακτυλουργοί τους μετανάστες, ή ότι θα τσαμπουκαλεφτούν με τους απρόσωπους ξενόφερτους αιμοδηψείς μπαμπούλες που κινούν τα νήματα κι ευθύνονται για την κρίση, όλα αυτά τα βάζω στο πλάι. Τουλάχιστον άκουσαν πέντε-δέκα απόψεις και διάλεξαν μία.

Το δεύτερο είναι ότι είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι πρέπει να αλλάξει ριζικά ο εκλογικός νόμος. Αν σε κάτι μπορεί να συμφωνήσουν όλοι εκτός της ΝΔ είναι αυτό. Ελπίζω να περάσει μια σοβαρή εκλογική μεταρρύθμιση ότι και να γίνει. Στα όνειρα μου εγώ βλέπω κατάργηση της νομικής αναγνώρισης των κομμάτων, 200 βουλευτές εκ των οποίων 100 με απλή αναλογική σε εθνικό επίπεδο και 100 σε μονοεδρικές με single transferable vote, αλλά μια αρχή να γίνει τώρα και βλέπουμε. Η κατάργηση του ορίου για είσοδο στη Βουλή και του μπόνους των 50 εδρών θα ήταν μια τέτοια αρχή.

Το τρίτο είναι ότι μάλλον θα ξυπνήσουν όλοι και θα καταλάβουν ότι με το να δίνεις απόλυτες και ακραίες προεκλογικές υποσχέσεις δεν θα βρεθείς ποτέ σε κυβέρνηση οπότε θα βάλουν νερό στο κρασί τους. Η τραγωδία είναι που μάλλον το κόλπο θα το καταλάβουν οι λαϊκιστές πριν τους μεταρρυθμιστές αλλά κι αυτό είναι κουβέντα για άλλη μέρα.

Όσο για εμάς το 6.5% που ψηφίσαμε Δημοκρατική Φιλελεύθερη Δημιουργία Συμμαχία Δράση Ξανά και αναρωτιόμαστε γιατί το κόμμα μας σε αντίθεση με τα ισάριθμα ζωντοφασιστόβολα είχε τρία ψηφοδέλτια και δεν έβγαλε ούτε μισό βουλευτή, πριν γκρινιάξουμε για τον εκλογικό νόμο και για τους εκπροσώπους μας που δεν μπορούσαν νa κάτσουν σε ένα δωμάτιο μαζί να τα βρούνε όταν συμφωνούν στο 90% των θέσεων τους, ας χαρούμε τουλάχιστον για λίγο που είμαστε τόσοι.

30 April 2012

Η ψήφος μου

Ως κάτοικος της Γηραιάς Αλβιώνας κάθε επιστροφή στα πάτρια (ή ακόμα και μια επίσκεψη στο Προξενείο του Λονδίνου, ανοιχτό για το κοινό μόνο 9:30 με 13:00 Δευτέρα με Παρασκευή χωρίς ραντεβού, αν είναι ποτέ δυνατόν) με φέρνει ξανά αντιμέτωπο με τα σουρρεάλ της ελληνικής πραγματικότητας. Στο δημόσιο πληρώνεσαι πιο πολλά από τον ιδιωτικό τομέα και δεν μπορούν να σε απολύσουν, για να οδηγείς ταξί ή φορτηγό ή να ανοίξεις φαρμακείο αντί να βγάλεις άδεια πρέπει να την αγοράσεις ή να την κληρονομήσεις, οι φοιτητές κάνουν καταλήψεις για μήνες αντί για ώρες και χάνουν ολόκληρες χρονιές (και βάζουν και καμιά φωτίτσα στα εργαστήρια να περνάει η ώρα) ενώ βασικές υπηρεσίες προσφέρουν μόνο οι κομματικές νεολαίες, αυτό που για τα πάντα πρέπει να κάτσεις στην ουρά και να πληρώσεις μετρητά αντί απλά να πάρεις τηλέφωνο ή να μπεις σε site και να δώσεις τον αριθμό της κάρτας σου, η διάβαση που δεν φαίνεται και αν φαινόταν δεν θα σταματούσε κανείς και δεν θα έτρωγε και κλήση ακόμα και να ήταν δίπλα δέκα τροχαίοι να τον παίρνουν βίντεο, το ρουσφέτι, το φακελάκι, το να οδηγείς και να βρίσκεις μπροστά σου μαμά με το μωρό στο καροτσάκι στη μέση του δρόμου γιατί στο "πεζοδρόμιο" παίζει το σύμπλεγμα λακούβα - τζιπ - παρτέρι - χαμηλό δέντρο - μηχανάκι - άκυρο σκαλοπάτι και οι περισσότεροι δημόσιοι φορείς, και το ΓΛΚ πρώτο και καλύτερο, δεν έχουν πάρει χαμπάρι αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος ανακάλυψε το 15ο αιώνα, το διπλότυπο λογιστικό σύστημα. Στο εξωτερικό όλα αυτά είναι παραλογισμός, τα λες και νομίζουν ότι τους κάνεις πλάκα. Στην Ελλάδα είναι αυτονόητα και δεν αλλάζουν ποτέ.

Το αγαπημένο μου (ας πούμε) αυτές τις μέρες όμως είναι ότι πρέπει να τσακιστείς να γυρίσεις στην Ελλάδα για να ψηφίσεις. Όλες οι άλλες χώρες που ξέρω επιτρέπουν στους πολίτες τους να ψηφίζουν ταχυδρομικά ή στο τοπικό τους προξενείο, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να τα σκάσω στις αεροπορικές και μάλλον να φάω και μια-δυο μέρες απ'την άδεια μου. Να 'στε καλά.

Φέτος όμως για πρώτη φορά θα το κάνω και θέλω να σταθώ λίγο στο γιατί και πως θα ψηφίσω. Για πρώτη φορά θα γράψω και κατιτίς παραπάνω, οπότε ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων για την πιθανή αγκύλωση που μπορεί να πάθει το δάκτυλο σας όταν χρειαστεί να πατήσει πάνω από ένα Page Down.

Τα βρίσκω πολύ με τους φιλελεύθερους αλλά όταν πάω να κολλήσω την ταμπέλα πάνω μου όλο ξεκολλάει και πέφτει. Γουστάρω την ιδέα ενός μικρού και ευέλικτου κράτους με ελαφρύ άγγιγμα στη ζωή μου αλλά διαφωνώ με πολλούς φιλελεύθερους στο ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες του. Οι αγορές, όταν δεν είναι διαστρεβλωμένες, μπορούν να κάνουν πολλά ωραία πράγματα αλλά ποτέ δεν θα καταφέρουν να προσφέρουν μια υπηρεσία στους πάντες, οπότε στα θέματα της νοσηλείας και της εκπαίδευσης προτιμώ ένα (όσο το δυνατόν λιγότερο) γραφειοκρατικό και σπάταλο κρατικό σύστημα για όλους από ένα ιδιωτικό που καραφτιάχνει τον έχοντα και πετάει στο δρόμο τον μη έχοντα.

Στο θέμα της Ευρώπης επίσης, ως κάργα αντιεθνικιστής, γίνομαι λίγο ρομαντικός. Όσους γραφειοκράτες και να βάζεις στις Βρυξέλλες να αποφασίζουν το επιτρεπτό μήκος του πιστοποιημένου μπρόκολου, εν τέλει είναι μέρος ενός (δυσλειτουργικού, σίγουρα) δημοκρατικού διακρατικού συστήματος και τους προτιμώ ως μέσο επίλυσης των διαφορών μας από τους διπλωμάτες και τους στρατηγούς που τα έχουν κάνει σκατά στην Ευρώπη τα τελευταία δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Είναι καιρός οι χώρες του κόσμου, ειδικά οι αναπτυγμένες που συμφωνούμε στα βασικά, να καταλάβουμε ότι η δημοκρατία, τα θεμελιώδη δικαιώματα και η ισχύς του νόμου δεν σταματάνε στα σύνορα που κάποιος χάραξε στο χάρτη. Γι'αυτό είμαι καψούρης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί γουστάρω την ιδέα ότι όπως όταν κάποιοι πολίτες ενός κράτους έχουν πρόβλημα τα βρίσκουν σε δημοκρατικά και νόμιμα πλαίσια, έτσι και για πολίτες δύο ή παραπάνω κρατών. Η Ε.Ε., με όλο της το γραφειοκρατικό χάλι και τον ξέφρενο επεκτατισμό, είναι μια υπαρκτή υλοποίηση αυτής της ιδέας και θα τη γουστάρω πάντα, κι ας έχει παχύνει, κι ας θέλει άλλον.

Το άλλο μπαϊράκι του φιλελευθερισμού είναι ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής. Εκεί πάλι δεν συγκινούμαι κι ας είμαι από αυτούς που θα ωφελούσε. Η ιδέα ότι δεν θα προσπαθήσω να βγάλω άλλα λεφτά επειδή ένα μεγάλο μέρος θα το πάρει το κράτος είναι μάλλον γελοία, και όσο δεν αποκλίνουμε πολύ από τις ανεπτυγμένες χώρες το ρίσκο να φύγει κάποιος μόνο για να γλιτώσει τη φορολογία στο υψηλό του εισόδημα είναι μικρό. Η αντίθεση μου όμως είναι κυρίως πρακτική: Δημοσιονομικά, τα λεφτά τα βγάζεις από τα εκατομμύρια φορολογούμενων που έχουν μέσο εισόδημα, όχι από τους χιλιάδες που έχουν υψηλό οπότε δεν με πείθει η επιμονή σε κάτι που τόσοι - καλώς ή κακώς - εκλαμβάνουν ως άδικο αλλά όταν τα βάλεις κάτω δεν αλλάζει τα πράγματα και τόσο πολύ. Απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ναι, αλλά άσε τη κλίμακα εκεί που είναι, έχουμε άλλα προβλήματα να μας τρώνε τώρα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να καταλήξω ότι παρ' όλες τις διαφωνίες μου, σκοπεύω να ψηφίσω φιλελεύθερα. Όχι γιατί είμαι κανένας φανατικός της ελεύθερης αγοράς αλλά γιατί ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε, η Ελλάδα χρειάζεται λίγο φιλελευθερισμό. Πιθανώς αν ψήφιζα στο Γιου Ες Έη που δεν έχει ούτε δημόσια υγεία, ούτε δημόσιο πανεπιστήμιο και με 10 μέρες διακοπές το χρόνο τους λες κι ευχαριστώ, να εκφραζόμουν λίγο πιο σοσιαλιστικά στην ψήφο μου αλλά στην Ελλάδα με το δαιδαλώδες, σπάταλο δημόσιο και την ψευδή υπόσχεση που μας δίνουν οι κυβερνήσεις μας εδώ και δεκαετίες, ότι όλοι δικαιούμαστε εύκολη δουλειά και παχυλό εισόδημα εφ' όρου ζωής,  χρειαζόμαστε λίγο φιλελευθερισμό. Λίγο κόψιμο, λίγο συμμάζεμα, λίγο ορθολογισμό. Να μικρύνει το δημόσιο, να ιδιωτικοποιηθούν μερικά πράγματα, να καταργηθούν μερικά δήθεν ιερά τέρατα - πρώτα απ'όλα η μονιμότητα στο δημόσιο και τα κλειστά επαγγέλματα - και να ανασάνουμε λίγο. Έτσι κι αλλιώς ξέρουμε ότι οι ποιο ακραίες φιλελεύθερες προτάσεις που ξυνίζουν σ'εμάς τους μετριοπαθείς δεν πρόκειται να περάσουν στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό, οπότε ας ρίξουμε εκεί τη ψήφο μας μπας και γύρει λίγο η πλάστιγγα μακριά από τις δυνάμεις του εθνικισμού και του κρατικισμού που θα μας φάνε ζωντανούς όπως πάμε.

Πάνω απ'όλα πιστεύω ότι πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι το κράτος δεν είναι ανεξάντλητη πηγή οτιδήποτε, και κυρίως χρημάτων. Όσα μαζεύει, τόσα μπορεί να ξοδεύει. Το να δανειστεί για 2-3 χρόνια για να χτίσει π.χ. υποδομές που θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη και μεγαλύτερα έσοδα στο μέλλον το καταλαβαίνω, αλλά το να δανείζεσαι για να καλύψεις τις βασικές σου τρέχουσες ανάγκες είναι σαν να τρως για πρωινό κάθε μέρα δέκα φέτες μπέικον, μισό κιλό βούτυρο και ένα πακέτο τσιγάρα και να λες ότι η καρδιά σου αντέχει. Δυστυχώς όλα τα κόμματα της "αριστεράς" (και όχι μόνο) δεν φαίνεται να το δέχονται αυτό και φαίνονται να πιστεύουν ότι πρέπει να ταΐσουμε κι άλλο το τέρας του Ελληνικού δημοσίου που μας κοιτάει πεινασμένα και γλύφεται, όταν μας έχει τελειώσει η τροφή εδώ και χρόνια.

Όσο για τη "δεξιά" φαίνεται να έχει χάσει κάθε σχέση με το φιλελευθερισμό και να έχει κλειστεί στο εθνικιστικό της καβούκι το οποίο όπως είπα δεν μου πάει καθόλου. Αυτά περί εθνικής κυριαρχίας και υπερηφάνειας και οι διάφοροι ξένοι μπαμπούλες που επικαλούνται οι της εθνικιστικής δεξιάς τα θεωρώ όχι μόνο ηλίθια αλλά και επικίνδυνα (χαρακτηρισμοί που ταιριάζουν και στους αρχηγούς τους, αν και ενώ όλοι είναι ηλίθιοι μόνο τον Σαμαρά θεωρώ πραγματικά επικίνδυνο). Στο μυαλό μου τα συμφέροντα του Έλληνα, όπως και να τον ορίζεις, του μετανάστη στη πλατεία Βικτωρίας, του Γερμανού, του Μακεδόνα (έτσι τον λένε, πάρτε το χαμπάρι, άντε να βάλουμε και ένα Σλαβο- στην αρχή για να ηρεμήσετε) στα Σκόπια, του Αλβανού και του Τούρκου συγκλίνουν πολύ περισσότερο απ'ότι επιμένουν πολλοί να λένε, και η ευημερία του ενός δεν εξαρτάται από την υπερίσχυση του επί του άλλου.

Φιλελεύθερα λοιπόν θα ψηφίσω και από τα τρία φιλελεύθερα κόμματα (Δημοκρατική Συμμαχία, Δημιουργία Ξανά και Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία) προτιμώ με διαφορά Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία και πιστεύω ότι όποιος συμφωνεί με τις αρχές μου θα κάνει το ίδιο, γιατί βρίσκω το πρόγραμμα τους το πιο τεκμηριωμένο, τους υποψήφιους πλέον σοβαρούς και απομακρυσμένους από το ρουσφετολόι και τη διαπλοκή και το λόγο τους τον πλέον συμπαθή.

Τώρα για το αν θα "χαθεί" η ψήφος μου αν δεν μπούνε στη Βουλή δεν το πιστεύω και δεν με νοιάζει καθόλου αυτό το γελοίο επιχείρημα, το οποίο εκτός ότι είναι αυτοπραγματοποιούμενη προφητεία, αγνοεί ότι ακόμα κι αν δεν έχουμε ένα ισχυρό φιλελεύθερο μπλοκ στη Βουλή τουλάχιστον θα δείξουμε με την ψήφο μας ότι υπάρχει σοβαρή μερίδα Ελλήνων που θέλουν μια στροφή στο δημοσιονομικό ορθολογισμό, την σμίκρυνση του κράτους και την απλοποίηση και την εφαρμογή των νόμων.

Κάνε το καλό και ρίχ'το στο γιαλό και άσε τα εκλογικά μαθηματικά για την επόμενη μέρα. Γιατί και μετριοπαθής σαν κι εμένα να είσαι πρέπει να παραδεχτείς ότι η Ελλάδα του σήμερα χρειάζεται λίγο φιλελευθερισμό.

13 February 2012

Το μνημόνιο δεν έχει σημασία

Σπάω τη σιγή μου κι εγώ γιατί βλέπω την Αθήνα να καίγεται και τη Βουλή να σπέρνει κωμικοτραγικά επεισόδια.

Παιδιά, το μνημόνιο, αν θα το δεχθούμε και ποιος θα το δεχθεί δεν έχει καμία σημασία. Το μνημόνιο είναι λεφτά για το Ελληνικό κράτος που μας δίνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες για να έρθουμε στα ίσα μας. Τα λεφτά μας τα δώσανε. Πάει τελείωσε.

Τώρα θα μου πείτε μ'αυτά τα λεφτά έρχονται και μέτρα! Κι εγώ θα σας πω, χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Και οι προηγούμενες συμβάσεις είχαν μέτρα και από αυτά δεν εφαρμόστηκαν ούτε τα μισά. Ακόμα προστατεύουμε τα κλειστά επαγγέλματα, ακόμα δεν έχουμε απολύσει τους δεκάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους που πρέπει.

Σημασία δεν έχει αν θα δεχθούμε ή όχι το μνημόνιο. Σημασία έχει τι θα κάνουμε την επόμενη μέρα. Και αν την επόμενη φορά που θα πάμε πάλι γονυπετείς στους Ευρωπαίους μας εταίρους να ζητήσουμε λεφτά για να πληρώσουμε συντάξεις, φάρμακα και μισθούς θα συνεχίσουν να μας λυπούνται και να μας εμπιστεύονται αντί να μας πούνε να πάμε στο διάολο όπως πολλοί Έλληνες λένε ότι θέλουν.

Σημασία έχει να βγάλουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Το αν θα το κάνουμε με τα μέτρα του μνημονίου ή με άλλα δικά μας δεν έχει σημασία. Ούτε πραγματικά έχει τρόπο κανείς να μας το επιβάλει, ούτε του καίγεται και καρφί στο κάτω-κάτω. Ούτε τη Τρόικα θα τη χαλάσει ούτε τις αγορές.

Αλλά δε το βλέπω. Οι πολιτικοί θα συνεχίσουν να φοβούνται τη κάθε συντεχνία και να κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, τα μέσα θα συνεχίσουν να μην ψάχνουν για την αλήθεια (ποιός έκαψε την Αθήνα πάλι; Δε εννοώ ταμπέλες του στυλ "κουκουλοφόροι", "παρακρατικοί" και "προβοκάτορες", εννοώ ονόματα, ρε ζωντόβολα) μέχρι να χρεοκωπήσουμε και θα πεινάσουν όλοι αλλά ευτυχώς δεν θα μπορείς να είσαι ταξιτζής αν δεν αγοράσεις την άδεια.

Μακάρι να κάνω λάθος.

28 June 2011

Σύντομα πάλι μαζί σας

Συγνώμη για την έλλειψη κειμένων, πριν από μερικές ημέρες άρχισα καινούργια δουλειά και απλά δεν έχω χρόνο. Μόλις ομαλοποιηθεί η κατάσταση θα επιστρέψω!

17 June 2011

Το'να χέρι δίνει στ' άλλο και τα δυό στην άβυσσο

Πού είμαστε; Ψάχνουμε 10 δις το χρόνο. Από φόρους, δύσκολο. Από κατασχέσεις εγκληματιών, επίσης.

Ξεχνάμε λοιπόν τα δικαστήρια και θεωρούμε ότι όποιος έχει λεφτά είναι υπαίτιος, ή τουλάχιστον υποχρεωμένος να βοηθήσει. Δεν πα' να 'ναι ο πιο ηθικός επιχειρηματίας που τηρούσε τους νόμους και τα ήθη, παρήγαγε έργο, πρόσεχε και αντάμοιβε τους εργαζόμενους του και κάθε Κυριακή πήγαινε τη γριά τη μάνα του στην Εκκλησία και άναβε μια λαμπάδα στον Άγιο Φανούριο. Έχει λεφτά, να τα δώσει για να φάει ο κόσμος που πεινάει. Λέμε λοιπόν, όποιος έχει περιουσία ένα εκατομμύριο ευρώ και πάνω, θα δίνει κάθε χρόνο 5% της περιουσίας του άνω του εκατομμυρίου.


Το να μετρήσουμε πόσα ακριβώς θα βγάλουμε από αυτή την ιστορία είναι λίγο δύσκολο. Καταρχάς όποιος έχει τόσα λεφτά με το "καλημέρα" τα έχει πάρει και τα έχει πάει στο εξωτερικό, αν είσαι τυχερός και δεν φύγει κι ο ίδιος, που σημαίνει ότι κεφάλαια στην Ελλάδα γιοκ. Θα αδειάσουν οι τράπεζες και δεν θα βρίσκεις χρηματοδότηση για τίποτα. Ξέχνα τις νέες επιχειρήσεις. Ουσιαστικά τα μόνα που θα μείνουν είναι τα ακίνητα. Αν όμως κάθε ακίνητο από κάποιο μέγεθος και πάνω φορολογείται τι θα γίνει; Θα πέσουν οι αξίες, γιατί ποιος αγοράζει ακίνητο στην ίδια τιμή με χθες αν αύριο θα πληρώνει 5% φόρο στην αξία του; Ήδη γίνεται αυτό να ξέρεις - με το Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας που είναι γύρω στο 1% για ακίνητα άνω του εκατομμυρίου.


Τελικά δηλαδή καταστρέφουμε την περιουσία που φορολογούμε. Αν του άλλου του παίρνεις 5% κάθε χρόνο, κάθε χρόνο θα έχει λιγότερα και θα σου δίνει λιγότερα. Θα βγάλεις πέντε-έξι δις φέτος (δύσκολο, αλλά πες) αλλά από του χρόνου σιγά σιγά όποιος έχει λεφτά ή θα τα κρύβει, ή θα τα μοιράζει, ή αν έχει ακίνητο θα το βγάλει στην αγορά και θα μένει νοικάρης ή απλά θα σηκωθεί και θα φύγει απ'τη χώρα και δεν θα σου πληρώνει ούτε φόρους επί της περιουσίας ούτε επί του εισοδήματος του και ακόμα και όποιος κάτσει στ' αυγά του δεν θα έχει να σου δώσει του χρόνου γιατί θα του τα πάρεις φέτος. Εκτός αν βγάζει πάνω από 5% της περιουσίας του, οπότε δεν του φορολογείς το εισόδημα να τελειώνουμε;


Και να πω και κάτι κι ας πέσετε να με φάτε. Θεωρώ τον εαυτό μου σοσιαλιστή, πιστεύω ότι η οικονομία θέλει κατεύθυνση, υποδομές και έλεγχο από το κράτος για να είναι αποδοτική και κυρίως πιστεύω στην κρατική πρόνοια (εκπαίδευση, υγεία, ασφάλεια) για όλους κι ας κοστίζει κάτι παραπάνω. Όμως την ιδέα ότι το κράτος μπορεί να μπαίνει και να σου παίρνει την περιουσία, όχι γιατί έκλεψες, όχι γιατί τα έβγαλες στη ζούλα αλλά απλά γιατί τα έχεις δεν μπορώ να την χωνέψω. Ίσως είναι γιατί είμαι τυχερός και έχω πέντε δεκάρες παραπάνω από το μέσο φουκαρά, τι να πω. Εγώ πάντως έχω φύγει απ'τη χώρα καιρό και αν είναι να μου φορολογούν την περιουσία δεν θα γυρίσω ποτέ, και αν σκέφτομαι έτσι εγώ τότε η μπουρζουαζία που τόσο μισείς θα με ακολουθήσει και πριν το καταλάβεις δεν θα έχεις άλλη περιουσία να φορολογήσεις. Και ξέρεις τι θα κάνεις τότε;

Θα ψάχνεις πάλι κάπου να βρεις 10 δις το χρόνο.