28 June 2011

Σύντομα πάλι μαζί σας

Συγνώμη για την έλλειψη κειμένων, πριν από μερικές ημέρες άρχισα καινούργια δουλειά και απλά δεν έχω χρόνο. Μόλις ομαλοποιηθεί η κατάσταση θα επιστρέψω!

17 June 2011

Το'να χέρι δίνει στ' άλλο και τα δυό στην άβυσσο

Πού είμαστε; Ψάχνουμε 10 δις το χρόνο. Από φόρους, δύσκολο. Από κατασχέσεις εγκληματιών, επίσης.

Ξεχνάμε λοιπόν τα δικαστήρια και θεωρούμε ότι όποιος έχει λεφτά είναι υπαίτιος, ή τουλάχιστον υποχρεωμένος να βοηθήσει. Δεν πα' να 'ναι ο πιο ηθικός επιχειρηματίας που τηρούσε τους νόμους και τα ήθη, παρήγαγε έργο, πρόσεχε και αντάμοιβε τους εργαζόμενους του και κάθε Κυριακή πήγαινε τη γριά τη μάνα του στην Εκκλησία και άναβε μια λαμπάδα στον Άγιο Φανούριο. Έχει λεφτά, να τα δώσει για να φάει ο κόσμος που πεινάει. Λέμε λοιπόν, όποιος έχει περιουσία ένα εκατομμύριο ευρώ και πάνω, θα δίνει κάθε χρόνο 5% της περιουσίας του άνω του εκατομμυρίου.


Το να μετρήσουμε πόσα ακριβώς θα βγάλουμε από αυτή την ιστορία είναι λίγο δύσκολο. Καταρχάς όποιος έχει τόσα λεφτά με το "καλημέρα" τα έχει πάρει και τα έχει πάει στο εξωτερικό, αν είσαι τυχερός και δεν φύγει κι ο ίδιος, που σημαίνει ότι κεφάλαια στην Ελλάδα γιοκ. Θα αδειάσουν οι τράπεζες και δεν θα βρίσκεις χρηματοδότηση για τίποτα. Ξέχνα τις νέες επιχειρήσεις. Ουσιαστικά τα μόνα που θα μείνουν είναι τα ακίνητα. Αν όμως κάθε ακίνητο από κάποιο μέγεθος και πάνω φορολογείται τι θα γίνει; Θα πέσουν οι αξίες, γιατί ποιος αγοράζει ακίνητο στην ίδια τιμή με χθες αν αύριο θα πληρώνει 5% φόρο στην αξία του; Ήδη γίνεται αυτό να ξέρεις - με το Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας που είναι γύρω στο 1% για ακίνητα άνω του εκατομμυρίου.


Τελικά δηλαδή καταστρέφουμε την περιουσία που φορολογούμε. Αν του άλλου του παίρνεις 5% κάθε χρόνο, κάθε χρόνο θα έχει λιγότερα και θα σου δίνει λιγότερα. Θα βγάλεις πέντε-έξι δις φέτος (δύσκολο, αλλά πες) αλλά από του χρόνου σιγά σιγά όποιος έχει λεφτά ή θα τα κρύβει, ή θα τα μοιράζει, ή αν έχει ακίνητο θα το βγάλει στην αγορά και θα μένει νοικάρης ή απλά θα σηκωθεί και θα φύγει απ'τη χώρα και δεν θα σου πληρώνει ούτε φόρους επί της περιουσίας ούτε επί του εισοδήματος του και ακόμα και όποιος κάτσει στ' αυγά του δεν θα έχει να σου δώσει του χρόνου γιατί θα του τα πάρεις φέτος. Εκτός αν βγάζει πάνω από 5% της περιουσίας του, οπότε δεν του φορολογείς το εισόδημα να τελειώνουμε;


Και να πω και κάτι κι ας πέσετε να με φάτε. Θεωρώ τον εαυτό μου σοσιαλιστή, πιστεύω ότι η οικονομία θέλει κατεύθυνση, υποδομές και έλεγχο από το κράτος για να είναι αποδοτική και κυρίως πιστεύω στην κρατική πρόνοια (εκπαίδευση, υγεία, ασφάλεια) για όλους κι ας κοστίζει κάτι παραπάνω. Όμως την ιδέα ότι το κράτος μπορεί να μπαίνει και να σου παίρνει την περιουσία, όχι γιατί έκλεψες, όχι γιατί τα έβγαλες στη ζούλα αλλά απλά γιατί τα έχεις δεν μπορώ να την χωνέψω. Ίσως είναι γιατί είμαι τυχερός και έχω πέντε δεκάρες παραπάνω από το μέσο φουκαρά, τι να πω. Εγώ πάντως έχω φύγει απ'τη χώρα καιρό και αν είναι να μου φορολογούν την περιουσία δεν θα γυρίσω ποτέ, και αν σκέφτομαι έτσι εγώ τότε η μπουρζουαζία που τόσο μισείς θα με ακολουθήσει και πριν το καταλάβεις δεν θα έχεις άλλη περιουσία να φορολογήσεις. Και ξέρεις τι θα κάνεις τότε;

Θα ψάχνεις πάλι κάπου να βρεις 10 δις το χρόνο.

15 June 2011

Της φυλακής τα σίδερα δεν είναι τζάμπα χρήμα

Την προηγούμενη φορά είδαμε πως αυτά τα ρημάδια τα 10 δις το χρόνο δεν μπορούμε να τα βρούμε από φόρους. Καταρχήν το να αυξάνεις απότομα τους φόρους σε μια οικονομία που ήδη σέρνεται λαβωμένη στο πάτωμα είναι σαν να της βάζεις το εννιάρι στο κρόταφο για τη χαριστική αλλά και να το αγνοήσουμε αυτό δεν έχουμε αρκετούς - ή έστω αρκετά πλούσιους - φορολογούμενους για να μαζέψουμε 10 δις το χρόνο από τα εισοδήματα τους.

Κάτσε ρε φίλε, θα μου πεις, όλοι αυτοί οι λεφτάδες, οι πολύ λεφτάδες, αυτοί που τα έτρωγαν όλα αυτά τα χρόνια έχουν περιουσία, έτσι; Καταθέσεις κι επενδύσεις, ακίνητα και κότερα και πάει λέγοντας. Εκεί θα τα βρούμε τα λεφτά!

Για μισό φιλαράκι, από πού; Από ποιον ακριβώς θα τα πάρεις;

Η πρώτη περίπτωση είναι να τα πάρεις από όποιον αποδεδειγμένα έχει κλέψει. Εκεί μαζί σου με το λάβαρο ψηλά! Νόμοι και δικαστήρια υπάρχουν και σήμερα και δεν χρειάζεται να αλλάξεις κάποιο θεσμό για να κατασχέσεις τις οφειλές του εγκλήματος. Με άλλα λόγια, όποιον κατεργάρη μπορούμε να πιάσουμε τον έχουμε πιάσει, με εξαίρεση ίσως τους βουλευτές που τους καλύπτει η ασυλία.

Τώρα ότι πρέπει να καταργηθεί η βουλευτική ασυλία είναι ηλίου φαεινότερο. Όποιος καραγκιόζης κάθισε στο έδρανο και έτρωγε, να κάτσει στο κελί και να τον τρώει, και να τα δώσει πίσω και να του πάρουμε και τα σώβρακα. Αλλά για να κάνουμε έναν υπολογισμό (και ευχαριστώ τον Κύριλλο που τον υπέδειξε στα σχόλια). Ας πούμε ότι τα τελευταία 15 χρόνια εκλέξαμε 500 βουλευτές που κατά μέσο όρο ο καθένας έκλεψε 50 εκατομμύρια ευρώ. Κατά μέσο όρο λέμε και νομίζω ότι όσο και να μισείς τους πολιτικούς θα συμφωνήσεις ότι δύσκολα όλοι να κλέψανε τόσα πολλά, αλλά κουβέντα να γίνεται. 500 βουλευτές επί 50 εκατομμύρια, 25 δις. Λύσαμε το πρόβλημα μας!

Εμ, όχι ακριβώς. Λύσαμε το πρόβλημα για φέτος, του χρόνου, άντε και κανένα εξάμηνο παραπάνω. Μην ξεχνάς ότι μπαίνουμε μέσα 10 δις το χρόνο και με το που θα εισπράξουμε αυτά τα 25 (νούμερο τραβηγμένο απ'τα μαλλιά, αλλά είπαμε κουβέντα να γίνεται) δεν έχει άλλα, εκτός αν θες να συνεχίζουν να κλέβουν, και μάλιστα κάθε χρόνο όσα κλέβανε παλιά κάθε δεκαετία. Άσε που μέχρι να τους πας στα δικαστήρια και να τους τα πάρεις θα περάσει καιρός και καλά θα κάνει γιατί συνοπτικά δικαστήρια δεν ταιριάζουν σε μια δημοκρατία. Αν είναι να κατάσχεις την περιουσία του άλλου το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να του δώσεις το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Γενικά ούτε 25 θα πάρουμε, ούτε αύριο θα τα πάρουμε και μετά πάλι να σου, τσουπ το πρωτογενές έλλειμα στα 10 δις.

Ηθικά, μια μεγάλη νίκη. Δημοσιονομικά, μια τρύπα στο νερό. Και όπως έχω ξαναπει, ψάχνω λύσεις, όχι ευθύνες.

Επόμενο: Το'να χέρι δίνει στ' άλλο και τα δυό στην άβυσσο 

13 June 2011

Δύο εκατομμύρια Μπάμπηδες

Πάμε λοιπόν μαζί σύντροφοι, να δούμε πώς από τώρα που η Ελλαδάρα εισπράττει 54 δις και ξοδεύει 64 δις να φτάσουμε στο σημείο να μην μπαίνει μέσα, δηλαδή να έχουμε αυτό που ο παππούς μου έλεγε πρωτογενές πλεόνασμα. Γιατί αν είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα, δηλαδή εισπράτταμε π.χ. 60 και ξοδεύαμε 55, βαράγαμε κανόνι αύριο κι αέρα στα πανιά μας.

Επειδή όμως δεν θέλουμε να κόψουμε τη σύνταξη της γιαγιάς, τα φάρμακα του αρρώστου, τα βιβλία του παιδιού και προς Θεού τη Eurovision, αφήνουμε τα 64 δις ήσυχα και κοιτάμε τα 54. Που θα βρούμε άλλα 10 δις ευρώ; Μα βέβαια εκεί που βρήκαμε και τα πρώτα 54, σε φόρους! Και επειδή ο φτωχός ήδη έχει δώσει ότι έχει να δώσει, θα φορολογήσεις τον πλούσιο. Τον πούστη αυτόν με τη βιλάρα, το πορσεκαγιέν και το γκούτσι που θα μισούσες θανάσιμα αν δεν κράταγες μια πισινή ότι μπορεί να γίνεις κι εσύ σαν κι αυτόν μια μέρα.

Ας πάρουμε λοιπόν ένα παράδειγμα, τον Μπάμπη. Ο Μπάμπης είναι υψηλόβαθμο στέλεχος επιχείρησης και βγάζει 60.000 ευρώ ετησίως, εκ των οποίων τα 20.000 τα πληρώνει σε φόρους. Από τα 40.000 που του μένουν καθαρά, μερικά τα ξοδεύει και μερικά τα βάζει στην άκρη. Αλλάζουμε λοιπόν τη φορολογική κλίμακα και τώρα ο Μπάμπης πληρώνει 25.000 ευρώ το χρόνο φόρο, και του μένουν 35.000. Βλέποντας ότι έχει πέντε χιλιάρικα λιγότερα λοιπόν, αποφασίζει να σταματήσει να πίνει καφέ το απόγευμα στο τρέντυ μαγαζί δίπλα στο γραφείο για να γλιτώσει ένα χιλιάρικο (μη γελάτε, έχετε δει πόσο πάει ο καφές;)

Ο Μάκης ο καφετζής όμως τώρα εισπράττει ένα χιλιάρικο λιγότερα. Κι επειδή μαζί με το Μπάμπη σταμάτησε να έρχεται και η Δέσπω που επίσης της ανέβηκε ο φόρος, βγάζει λιγότερα. Άρα πληρώνει λιγότερο φόρο. Αν βγάζει πολύ λιγότερα, θα απολύσει και τη Φρόσω τη σερβιτόρα, που θα παντρευτεί επιτέλους το Νώντα για να γίνει νοικοκυρά και δεν θα πληρώνει τίποτα σε φόρους.

Επειδή ο Μπάμπης όμως πρέπει να κόψει κι άλλα τέσσερα χιλιάρικα, θα ξεχάσει το όνειρο του να πάρει ένα δυάρι με θέα τη Ψαρρού και θα σταματήσει να βάζει τόσα πολλά στην άκρη. Που σημαίνει ότι η τράπεζα του θα έχει τέσσερα χιλιάρικα λιγότερα καταθέσεις. Και όταν θα έρθει ο Νούλης να της ζητήσει δάνειο για να χτίσει το σπίτι στο οικόπεδο που του άφησε ο συγχωρεμένος ο θείος ο Τζόν από το Τεννεσή, δεν θα του το δώσει. Που σημαίνει ότι ο Φρίξος ο πολιτικός μηχανικός δεν θα δουλέψει πάλι φέτος.

Το πρόβλημα με τους φόρους είναι ότι όσο τους αυξάνεις, τόσο μειώνεται η αύξηση των εσόδων σου. Εσύ αύξησες τους φόρους του Μπάμπη και της Δέσπως και εισπράττεις δέκα χιλιάρικα παραπάνω αλλά καταλήγεις να εισπράττεις έξι χιλιάρικα λιγότερα από τον Μάκη, τη Φρόσω, το Νούλη και το Φρίξο. Από κάποιο σημείο και πέρα αυξάνεις τη φορολογία και καταλήγεις να εισπράττεις λιγότερους φόρους!

Δε λέω ότι έχουμε φτάσει σ'αυτό το σημείο, ούτε ότι δεν έχει νόημα να αυξήσουμε τους φόρους λίγο. Αλλά και όλα αυτά να ξεχάσεις, σκέψου αυτό: Από τον Μπάμπη με μια τεράστια αύξηση πες ότι παίρνουμε 5.000 παραπάνω το χρόνο. Συνολικά ψάχνουμε (πολύ συντηρητικά) 10.000.000.000 το χρόνο. Με άλλα λόγια ψάχνουμε δύο εκατομμύρια Μπάμπηδες. Δύο εκατομμύρια εργαζόμενους με μισθό γύρω στα πέντε χιλιάρικα που θα τους καραφορολογήσουμε και θα ελπίσουμε ότι οι επιπτώσεις τις στυγνής φορολογίας δεν θα τους μειώσουν τα συνολικά εισοδήματα καθόλου.

Δυστυχώς, κύριοι, δεν έχουμε δύο εκατομμύρια Μπάμπηδες.

Επόμενο: Της φυλακής τα σίδερα δεν είναι τζάμπα χρήμα

10 June 2011

Η μπλόφα της στρουθοκαμήλου

Την τελευταία φορά είδαμε πως το χρέος της Ελλάδας δεν πρόκειται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες να το ξεπληρώσουμε, και - με εξαίρεση την Τρόικα - όποιος έχει λεφτά να μας δανείσει, συμφωνεί. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση και οι διασωτές μας επιμένουν να λένε ότι εμείς θα τα καταφέρουμε, απλά χρειαζόμαστε λίιιιιγα ακόμα δανεικά για να έρθουμε στα ίσα μας, σαν το πρεζάκι που θέλει μια μικρή για να ξεχαρμανιάσει.

Γιατί το λένε λοιπόν; Μπας και είναι βλάκες; Ένας-δυο μπορεί, αλλά όλοι τους βρε παιδί μου; Δεν είναι και τρελλά τα μαθηματικά. Απλές πράξεις. Δεν μπορεί τόσοι πολιτικοί, τραπεζίτες και επιστήμονες να μην το βλέπουν.

Η μόνη εναλλακτική είναι ότι λένε, για να το θέσω χοντρά, ψέματα. Αυτό είναι σχεδόν σίγουρο. Το ερώτημα είναι, γιατί;

Ας το δουλέψουμε λίγο απ' την πλευρά τους: Έχεις αυτό το κράτος που αιμορραγεί λεφτά. Η πρώτη εναλλακτική είναι να βγεις και να πεις, χρεωκοπήσαμε. Ήδη εξήγησα όμως ότι αυτό είναι εφιαλτικό σενάριο με ευρύτατες κοινωνικές επιπτώσεις. Η άλλη είναι να λες σε όλους ότι όλα είναι μια χαρά και να συνεχίζεις να δανείζεσαι όσο σε παίρνει. Αυτό σημαίνει ότι το χρέος αυξάνεται και όταν μια μέρα αναπόφευκτα θα βαρέσεις κανόνι, τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα. Αλλά εσύ ποιείς την νήσσαν - ή τη στρουθοκάμηλο ίσως - και ελπίζεις ότι το κακό θα σε προσπεράσει και, όταν γίνει τελικά, δεν θα είναι δικό σου πρόβλημα.

Υπάρχει και μια τρίτη οδός, μια μέση λύση. Δανείζεσαι για λίγο καιρό και στο εντωμεταξύ κοιτάς να στρώσεις τα πράγματα, κόβοντας έξοδα, αυξάνοντας έσοδα, έτσι ώστε όταν βαρέσεις το κανόνι, την επόμενη μέρα να έχεις να καλύψεις τουλάχιστον τα βασικά. Ωραίο μου ακούγεται αυτό. Αλλά παρουσιάζει ένα πρόβλημα.

Πας στους δανειστές λοιπόν και λες, παιδιά δώστε λίγα δανεικά για ένα-δυο χρονάκια μέχρι να βαρέσω κανόνι. Αυτοί τα ακούνε αυτά και σε κοιτάνε λίγο σαστισμένοι. Σε ρωτάνε, σόρρυ φιλαράκι, να καταλάβω, θες να σου δανείσω λεφτά που σκοπεύεις να μην τα δώσεις πίσω; Κάπου εκεί καταλαβαίνεις το λάθος σου. Βλέπουν κι αυτοί την αμηχανία σου και σου λένε, καλά ρε φίλε, για μαλάκες ψάχνεις;

Έχοντας κάνει λοιπόν αυτή τη σκέψη πριν πας να ζητήσεις δανεικά, πας και το παίζεις κυριλέ. Δανείστε μου κύριοι, το'χω. Τους πείθεις, παίρνεις τα λεφτά και προσπαθείς όσο πιο γρήγορα να έρθεις στα ίσια σου.

Ωραίο μέχρι εδώ, αλλά έλα που δεν είσαι απόλυτος μονάρχης αλλά δημοκρατική κυβέρνηση και για να έρθεις στα ίσια πρέπει να πείσεις τον κόσμο να κόψει έξοδα. Δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο αλλά φοβάσαι μη σε πάρουν χαμπάρι οι δανειστές και βρίσκεσαι στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να λες στους δανειστές ότι όλα πάνε φίνα για να σου δανείζουν και στους πολίτες ότι χανόμαστε για να κάνουν καμιά περικοπή.

Κάπου εκεί, πιστεύω, βρίσκεται η κυβέρνηση του ΓΑΠ. Αν αναρωτιέστε γιατί δεν βγαίνουν να μας εξηγήσουν ότι χανόμαστε, είναι γιατί ακούνε οι ξένοι που μας δανείζουν λεφτά. Κι αν δεν μας λένε ότι όλα είναι ΟΚ, είναι γιατί πρέπει να βρούμε κάπου αυτά τα ρημάδια τα 10 δις (και παραπάνω βασικά) το χρόνο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, πού;

Επόμενο: Δύο εκατομμύρια Μπάμπηδες

08 June 2011

Απλά μαθηματικά

Την προηγούμενη φορά είδαμε ότι η αγορά πιστεύει ότι έχουμε μια 80% πιθανότητα να βαρέσουμε κανόνι, οι οίκοι αξιολόγησης 35% ενώ η κυβέρνηση και η τρόικα επιμένει ότι αποκλείεται, δηλαδή 0%. Ποιον θα πιστέψουμε;

Κανέναν. Θα κάνουμε κάτι πρωτότυπο: Θα σχηματίσουμε τη δική μας γνώμη. Το ξέρω ότι σε φοβίζει αλλά δεν είναι δύσκολο. Μπορεί να σ'αρέσει κιόλας. Δώσ' μου το χεράκι σου και μη φοβάσαι. Έτοιμοι; Πάμε.

Οι Έλληνες συνολικά βγάζουν περίπου 220 δις ευρώ το χρόνο (το γνωστό ΑΕΠ). Το κράτος κάθε χρόνο εισπράττει 54 δις και ξοδεύει 64. Για να καλύψουμε τη διαφορά 54 - 64 = -10 δανειζόμαστε κάθε χρόνο άλλα 10 δις. Έχουμε ήδη δανειστεί 328 δις και πληρώνουμε 15 δις το χρόνο τόκους, τα οποία επίσης τα δανειζόμαστε.

Για να είμαστε καλοί ευρωπαίδες θα έπρεπε να χρωστάμε περίπου το 60% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 132 δις. Σήμερα, είπαμε, χρωστάμε 328 δις. Σαν να λέμε να ξεπληρώσουμε περίπου 200 δις. Ας το βάλουμε λίγο σε προοπτική.

- Αν κάθε Έλληνας έδινε κάθε λεπτό που έβγαζε στο κράτος, δεν ξόδευε τίποτα, και το κράτος επίσης δεν ξόδευε τίποτα και τα έδινε όλα στους δανειστές, θα είμασταν εντάξει σε ένα χρόνο (και νεκροί από ασιτία σε ένα μήνα).

- Αν το κράτος από τη μια μέρα στην άλλη έκοβε τα έξοδα του στο μισό και εμείς συνεχίζαμε να παράγουμε και να φορολογούμαστε το ίδιο, θα είμασταν εντάξει σε 10 χρόνια.

- Αν το κράτος συνεχίσει να ξοδεύει το ίδια αλλά εμείς αρχίσουμε ξαφνικά να παράγουμε 10% περισσότερα κάθε χρόνο, με μεγαλύτερο δηλαδή από τον ιλλιγιώδη βαθμό ανάπτυξης που παρουσιάζει η Κίνα, θα είμασταν εντάξει σε 13 χρόνια.

- Αν γράψουμε ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη και το στείλουμε στον Βόρειο Πολο, και μετά είμαστε πολύ καλά παιδιά, μπορούμε να ξεμπερδέψουμε μέχρι τα Χριστούγεννα.

Το πιο ρεαλιστικό από τα τέσσερα είναι το τελευταίο, γιατί τα υπόλοιπα είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Στην πραγματικότητα ακόμα και οι πιο αισιόδοξες αλλά σχετικά ρεαλιστικές προτάσεις μας έχουν να φτάνουμε στο "εντάξει" μετά από περίπου 30 χρόνια ιδανικών συνθηκών. Ξέρεις πότε μια χώρα είχε συνεχή ανάπτυξη και τέλειες συνθήκες για 30 συνεχόμενα χρόνια;

Ποτέ!

Οι περισσότεροι άνθρωποι στην Ελλάδα θέλουν να μάθουν σε ποιον χρωστάμε και αν πραγματικά πρέπει να τα πληρώσουμε. Όλα αυτά έχουν ένα ακαδημαϊκό και φιλοσοφικό ενδιαφέρον αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς θεωρητικά γιατί άσχετα αν πρέπει ή δεν πρέπει, δεν μπορούμε. Δεν βγαίνουμε. Πώς να το κάνουμε. Όσο και να θέλαμε (που μάλλον δε θέλουμε) δε γίνεται. Δεν γίνεται από τώρα που δανειζόμαστε 25 δις το χρόνο να φτάσουμε σε σημείο να έχουμε ξεπληρώσει 200 δις συν ότι δανειστήκαμε στο μεσοδιάστημα.

Επόμενο: Η μπλόφα της στρουθοκαμήλου

Τα νούμερα είναι στρογγυλεμένα και είναι ένα μείγμα του 2009 και του 2010. Σκοπός μου είναι να δείξω σχετικά μεγέθη και όχι να κάνω ακριβείς μετρήσεις. Αν βρείτε κάποιο σοβαρό σφάλμα παρακαλώ ενημερώστε με στα σχόλια.

07 June 2011

"Δεν Τίθεται Bingo" και άλλα παιχνίδια

Προτείνω ένα νέο παιχνίδι: το "Δεν Τίθεται Bingo". Φτιάχνουμε καρτέλες χωρισμένες σε κουτάκια τα οποία περιέχουν τα ονόματα διαφόρων στελεχών της κυβέρνησης (ΓΑΠ, Παπακωνσταντίνου κλπ.) και της τρόικα (Τρισέ, φαν Ρομπούι, όποιον αντικαταστήσει τον πορνόγερο κλπ.). Κάθε φορά που κάνουν δηλώσεις και πουν "δεν τίθεται θέμα να μην πληρώσει η Ελλάδα το χρέος της" ή κάτι αντίστοιχο, βάζουμε ένα Χ στο κουτάκι. Όποιος συμπληρώσει πρώτος μια σειρά κουτάκια οριζόντια, κάθετα ή διαγώνια κερδίζει.

Αν το βρίσκετε βαρετό, να ξέρετε το παιχνίδι θα τελειώσει πολύ πιο γρήγορα απ'ότι νομίζετε. Θα δείτε ότι το λένε πολύ συχνά. Πιο αραιά λέει ο παπάς Αλληλούια, ένα πράγμα. Για να το λένε όλοι κάτι θα ξέρουν, σωστά; Έλα όμως που για να το λένε συνέχεια σημαίνει ότι συνέχεια τους ρωτάνε. Και παρ' όλο που το λένε καιρό, τους ρωτάνε ακόμα.

Πρόσφατα ο οίκος αξιολόγησης Moody's μας κατέβασε κατηγορία από B1 σε Caa1. Αυτό δε σου λέει τίποτα και ούτε εμένα, οπότε να στο κάνω λιανά: Πριν, η Moody's πίστευε ότι υπάρχει μια 15% πιθανότητα να βαρέσουμε κανόνι στα επόμενα πέντε χρόνια. Το ξανακοίταξε το ζήτημα και αποφάσισε ότι η πιθανότητα είναι 35%.

Η κυβέρνηση μας άρχισε να γκρινιάζει για άλλη μια φορά, λέγοντας ότι μας συκοφαντούν. Δηλαδή πιστεύει ότι η πιθανότητα να βαρέσουμε κανόνι στα επόμενα πέντε χρόνια είναι κάτω από 35%, κάτω κι από 15% ακόμα. Η Moody's επιμένει. Και δεν είναι ακριβώς καταστροφολόγοι. Μιλάμε για την ίδια Moody's που πριν από 6-7 χρόνια έλεγε για το στεγαστικό δάνειο που πήρε μια άπορη συνταξιούχος με Αλτσχάιμερ που διέμενε σε τροχόσπιτο στην Αλαμπάμα, για να αγοράσει μια βιλάρα με πισίνα, ότι το δάνειο είναι εγγύηση, σίγουρα λεφτά. Και επειδή τους πήρανε σοβαρά παραλίγο να καταρρέψει το διεθνές τραπεζικό σύστημα.

Πέραν της κυβέρνησης, της τρόικα και των οίκων αξιολόγησης έχουμε και την αγορά. Τι είναι η αγορά; Είναι άνθρωποι με λεφτά που θα θέλαμε να μας τα δανείσουν. Άνθρωποι που θα ήθελαν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, αλλιώς θα βγουν χαμένοι, οπότε μας χρεώνουν κάποιο επιτόκιο για να αντισταθμίσουν αυτό το ρίσκο, σήμερα γύρω στο 20-25%. Με έναν απλό υπολογισμό βλέπεις ότι ζητάνε τέτοιο επιτόκιο γιατί υπολογίζουν ότι η πιθανότητα να βαρέσουμε κανόνι είναι περίπου 80%.

Είναι σαν να ρωτάς αν θα πάρει πρωτάθλημα η ομάδα του χρόνου. Ο πρόεδρος και ο προπονητής θα σου πούνε "σίγουρα". Ο αθλητικογράφος θα κάνει μια μακροσκελή ανάλυση και θα σου πει "δύσκολο, αλλά γίνεται". Τέλος υπάρχουν τυπάδες που πάνε να παίξουν όλες τους τις οικονομίες στο στοίχημα, και τους ρωτάς τι απόδοση θέλουν για να είναι διατεθειμένοι να τα βάλουν όλα στη φόρα ότι θα το σηκώσει η ομαδάρα. Και εντάξει, ένας-δύο είναι φανατίλες και πάνε και τα βάζουν ό,τι και να τους δώσεις, αλλά όλοι μαζί είναι πολλοί και τα πονάνε τα λεφτά τους.

Έχουμε λοιπόν το ερώτημα: Πόσο πιθανό είναι να βαρέσουμε κανόνι τα επόμενα πέντε χρόνια;

Και τις απαντήσεις από διάφορους: 80% η αγορά. 35% ο Moody's. 0% η κυβέρνηση και η τρόικα.

Ποιον να πιστέψουμε;

Η συνέχεια στο επόμενο...

Επόμενο: Απλά μαθηματικά

03 June 2011

Η επόμενη μέρα

Η αντιπολίτευση, σχεδόν στο σύνολο της, οι περισσότεροι προ-αγανακτισμένοι διαδηλωτές (πέτρες - κουκούλες - μολότωφ, ξέρετε ποιούς λέω), όσοι είδαν και τους άρεσε το Debtocracy καθώς και οι περισσότεροι "αγανακτισμένοι" έχουν ένα κοινό αίτημα: Έξω το μνημόνιο, έξω η τρόικα και στάση πληρωμών στο χρέος. Ας θεωρήσουμε λοιπόν ότι τους γίνεται το χατήρι και αύριο λέμε το γνωστό "δεν πληρώνω". Ξέρεις, όπως στα διόδια. Με ένα πονηρό μειδίαμα κιόλας και να λες από μέσα σου, πάρτα πούστη Γερμαναρά, σε ξεγέλασα. Όπως όταν περνάς απ'το πλάι την ουρά στο φανάρι και χαίρεσαι με την πονηράδα σου.

Αυτό σημαίνει λοιπόν δύο πράγματα: Πρώτον, παύουμε να πληρώνουμε άμεσα τα 13.2 δις το χρόνο σε τόκους. Καλό, ε; Δεύτερον, παύει άμεσα να είναι οποιοσδήποτε διατεθειμένος να μας δανείσει λεπτό, με οποιοδήποτε επιτόκιο. Μόλις βαρέσαμε κανόνι, για μαλάκες ψάχνουμε;

Βρισκόμαστε λοιπόν στην κατάσταση που περιέγραψα προχθές. Χωρίς τους τόκους, το κράτος εισπράττει 54.3 δις και ξοδεύει 64.2 δις το χρόνο και ξαφνικά δεν θα του φτάνουν τα λεφτά. Και επειδή βαρέσαμε κανόνι έτσι ξαφνικά δεν θα μπορεί να οργανώσει τι θα πληρώσει και τι όχι. Θα πληρωθεί ο έμπορος όπλων και όχι ο καθηγητής μαθηματικών, ο παπάς και όχι ο γιατρός. Θα αγοραστούν χριστουγεννιάτικα στολίδια και όχι φάρμακα. Πολλοί θα μου πείτε σιγά, και τώρα δεν λειτουργεί το κράτος. Πράγματι, αυτό όμως είναι μέσα στα νούμερα που είπα. Με το κανόνι, παίρνουμε αυτό το κράτος που ήδη δουλεύει-δε δουλεύει και του κόβουμε επιπλέον περί το 20% των χρημάτων.

Σε όλα αυτά ξεχνάμε όμως ότι δεν δανειστήκαμε μόνο από ξένους. Δανειστήκαμε και από ελληνικές τράπεζες. Ναι, ξέρω, δε σε νοιάζουν εσένα οι τραπεζίτες, να πάνε να πνιγούνε. Νομίζεις ότι η τράπεζα έχει τα λεφτά σου; Δυστυχώς όχι. Τα δάνεισε στο κράτος, που μόλις βάρεσε κανόνι. Όταν θα πας λοιπόν αύριο να τα σηκώσεις θα σου πει κι αυτή δε πληρώνω. Και εντάξει εσύ τα έχεις σηκώσει ήδη τα λεφτά σου και τα έχεις πάει στην Ελβετία, ή έστω τα κρατάς ζεστά κάτω απ'το στρώμα του κρεβατιού σου. Αύριο που θα πας στη δουλειά σου όμως θα σου πει το αφεντικό, σόρρυ αδερφέ, το κλείσαμε το μαγαζί γιατί ούτε χρηματοδότηση έχουμε, εδώ ούτε πληρωμές δεν κάνουμε.

Πες λοιπόν ότι δε σε νοιάζει ούτε η δουλειά σου, θα πας στο χωριό του παππού σου και θα ζεις από ζαρζαβατικά που θα καλλιεργείς με τα χεράκια σου. Δε βαρέσαμε κανόνι μόνο στο Γερμανό και Έλληνα τραπεζίτη όμως, βαρέσαμε κανόνι και στο ΙΚΑ και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία που τα υποχρεώναμε να αγοράζουν ελληνικό χρέος τόσα χρόνια. Η γιαγιά σου λοιπόν αύριο θα πάει στο ΙΚΑ να πάρει τη σύνταξη και θα της πει και το ΙΚΑ, συγνώμη γιαγιούλα, δε πληρώνω. Η σύνταξη που σου πλήρωνα ήταν απλά τόκοι από τα λεφτά που δάνεισα στο κράτος, το οποίο βάρεσε κανόνι. Παθαίνει πλάκα η γιαγιά, καταρρέει, ασθενοφόρο δεν έρχεται γιατί δεν είχαν λεφτά για βενζίνη, την πάει ένας περαστικός στο νοσοκομείο αλλά δεν έχει φάρμακα και σε λίγο δεν θα έχει και γιατρούς γιατί δε πληρώνονται. Και όπως την παρατάνε στο δρόμο τις κλέβει τη τσάντα και ένας τυπάς που δεν έχει να φάει και ξεθάρρεψε αφού μπάτσος δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.

Εσύ λοιπόν που έχεις βγει στο Σύνταγμα και φωνάζεις ότι θες να σταματήσουμε να πληρώνουμε το χρέος, να έχεις συναίσθηση ότι αν σου κάνουν το χατήρι, τους πρώτους έξι μήνες θα δεις μια Ελλάδα που τέτοιο εξευτελισμό έχει να τον ζήσει από την Κατοχή. Θα πεθαίνει κόσμος στους δρόμους. Μπορεί ακόμα να το υποστηρίζεις, και με γεια σου με χαρά σου, αλλά να έχεις υπόψη σου τι δυστυχία θα επιφέρει στην Ελλάδα το κανόνι.

Επόμενο: "Δεν Τίθεται Bingo" και άλλα παιχνίδια

Τα δημοσιονομικά στοιχεία είναι από τον Κρατικό Προϋπολογισμό 2011. Τα στοιχεία για την ιδιοκτησία του χρέους από εδώ (αν έχετε καλύτερη πρωτογενή πηγή παρακαλώ πείτε μου στα comments).