10 June 2011

Η μπλόφα της στρουθοκαμήλου

Την τελευταία φορά είδαμε πως το χρέος της Ελλάδας δεν πρόκειται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες να το ξεπληρώσουμε, και - με εξαίρεση την Τρόικα - όποιος έχει λεφτά να μας δανείσει, συμφωνεί. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση και οι διασωτές μας επιμένουν να λένε ότι εμείς θα τα καταφέρουμε, απλά χρειαζόμαστε λίιιιιγα ακόμα δανεικά για να έρθουμε στα ίσα μας, σαν το πρεζάκι που θέλει μια μικρή για να ξεχαρμανιάσει.

Γιατί το λένε λοιπόν; Μπας και είναι βλάκες; Ένας-δυο μπορεί, αλλά όλοι τους βρε παιδί μου; Δεν είναι και τρελλά τα μαθηματικά. Απλές πράξεις. Δεν μπορεί τόσοι πολιτικοί, τραπεζίτες και επιστήμονες να μην το βλέπουν.

Η μόνη εναλλακτική είναι ότι λένε, για να το θέσω χοντρά, ψέματα. Αυτό είναι σχεδόν σίγουρο. Το ερώτημα είναι, γιατί;

Ας το δουλέψουμε λίγο απ' την πλευρά τους: Έχεις αυτό το κράτος που αιμορραγεί λεφτά. Η πρώτη εναλλακτική είναι να βγεις και να πεις, χρεωκοπήσαμε. Ήδη εξήγησα όμως ότι αυτό είναι εφιαλτικό σενάριο με ευρύτατες κοινωνικές επιπτώσεις. Η άλλη είναι να λες σε όλους ότι όλα είναι μια χαρά και να συνεχίζεις να δανείζεσαι όσο σε παίρνει. Αυτό σημαίνει ότι το χρέος αυξάνεται και όταν μια μέρα αναπόφευκτα θα βαρέσεις κανόνι, τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα. Αλλά εσύ ποιείς την νήσσαν - ή τη στρουθοκάμηλο ίσως - και ελπίζεις ότι το κακό θα σε προσπεράσει και, όταν γίνει τελικά, δεν θα είναι δικό σου πρόβλημα.

Υπάρχει και μια τρίτη οδός, μια μέση λύση. Δανείζεσαι για λίγο καιρό και στο εντωμεταξύ κοιτάς να στρώσεις τα πράγματα, κόβοντας έξοδα, αυξάνοντας έσοδα, έτσι ώστε όταν βαρέσεις το κανόνι, την επόμενη μέρα να έχεις να καλύψεις τουλάχιστον τα βασικά. Ωραίο μου ακούγεται αυτό. Αλλά παρουσιάζει ένα πρόβλημα.

Πας στους δανειστές λοιπόν και λες, παιδιά δώστε λίγα δανεικά για ένα-δυο χρονάκια μέχρι να βαρέσω κανόνι. Αυτοί τα ακούνε αυτά και σε κοιτάνε λίγο σαστισμένοι. Σε ρωτάνε, σόρρυ φιλαράκι, να καταλάβω, θες να σου δανείσω λεφτά που σκοπεύεις να μην τα δώσεις πίσω; Κάπου εκεί καταλαβαίνεις το λάθος σου. Βλέπουν κι αυτοί την αμηχανία σου και σου λένε, καλά ρε φίλε, για μαλάκες ψάχνεις;

Έχοντας κάνει λοιπόν αυτή τη σκέψη πριν πας να ζητήσεις δανεικά, πας και το παίζεις κυριλέ. Δανείστε μου κύριοι, το'χω. Τους πείθεις, παίρνεις τα λεφτά και προσπαθείς όσο πιο γρήγορα να έρθεις στα ίσια σου.

Ωραίο μέχρι εδώ, αλλά έλα που δεν είσαι απόλυτος μονάρχης αλλά δημοκρατική κυβέρνηση και για να έρθεις στα ίσια πρέπει να πείσεις τον κόσμο να κόψει έξοδα. Δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο αλλά φοβάσαι μη σε πάρουν χαμπάρι οι δανειστές και βρίσκεσαι στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να λες στους δανειστές ότι όλα πάνε φίνα για να σου δανείζουν και στους πολίτες ότι χανόμαστε για να κάνουν καμιά περικοπή.

Κάπου εκεί, πιστεύω, βρίσκεται η κυβέρνηση του ΓΑΠ. Αν αναρωτιέστε γιατί δεν βγαίνουν να μας εξηγήσουν ότι χανόμαστε, είναι γιατί ακούνε οι ξένοι που μας δανείζουν λεφτά. Κι αν δεν μας λένε ότι όλα είναι ΟΚ, είναι γιατί πρέπει να βρούμε κάπου αυτά τα ρημάδια τα 10 δις (και παραπάνω βασικά) το χρόνο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, πού;

Επόμενο: Δύο εκατομμύρια Μπάμπηδες

No comments:

Post a Comment