09 May 2012

Στράτα, Στρατούλη

Ήρθε η ώρα να τα πάρω στο κρανίο.

Τάδε έφη Δημήτρης Στρατούλης: «Είπαμε ότι θα διακόψουμε ή θα αναστείλουμε την πληρωμή των χρεών προς τους πιστωτές [...] Με αυτόν τον τρόπο [...] θα έχουμε ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό. Μόνο αν σκεφτεί κάποιος τους τόκους, που είναι 16 δις ευρώ και τα χρεολύσια που είναι 28 δις, μας δίνει τη δυνατότητα να κινηθούμε.»

Ρε ζωντόβολα, ακόμα τις ίδιες μαλακίες λέτε μετά από δύο χρόνια; Δεν ξέρω που βρήκε τα νούμερά του αλλά αν δούμε τον Ισολογισμό του 2010 έχουμε: Τόκοι 13 δις, Χρεωλύσια 42 δις, Νέα δάνεια 65 δις (60.4 τακτικού + 5.2 Π.Δ.Ε.).

Μητσάρα θα στο πω απλά: Άμα δεν τους πληρώνεις, αυτοί δεν σου δανείζουν. Άρα γλιτώνεις 13+42=55 δις που πλήρωνες απ'τη μία αλλά χάνεις 65 δις που δανειζόσουν απ'την άλλη. Άρα συνολικά μπαίνεις μέσα 10 δις και αυτό δεν σου δίνει καμία “δυνατότητα να κινηθείς”, εκτός αν θέλεις να κινηθείς σε ελεύθερη πτώση. Αν μπορείς να πείσεις τους Ευρωπαίους πολιτικούς να πείσουν τους πολίτες τους αντί να μας δανείζουν 65 δις το χρόνο να μας τα χαρίζουν, μπορεί. Αλλά το βλέπω λίγο χλωμό.

Μετά βγήκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και είπε ότι το χαράτσι θα το καταργήσει “με κοινωνικά κριτήρια”, δηλαδή μόνο για όποιον δεν έχει έσοδα να το πληρώσει. Δηλαδή το κριτήριο για το χαράτσι δεν θα είναι το σπίτι σου αλλά το εισόδημα σου. Ρε Πανούλη κι εσύ, άμα φορολογείς μόνο το σπίτι όποιου έχει εισόδημα, γιατί δεν φορολογείς απλά το εισόδημα; Δήθεν φορολογείς τα σπίτια για να πιάσεις αυτούς που δεν δηλώνουν εισόδημα και μετά εξαιρείς όσους δεν δηλώνουν εισόδημα; Πόσο βλάκας μπορεί να είσαι για να τα λες αυτά τα πράγματα;

Και να γυρίσω στον κο. Στρατούλη που καυχιέται σε ερώτηση δημοσιογράφου του ΒΗΜΑ FM για τα σχέδια του να κρατικοποιήσει τις τράπεζες και να “αξιοποιήσει” τις καταθέσεις μας: «Μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνταν για τα κέρδη των μετόχων τους.»

Ένας μέτοχος είναι συγγενής μου, συνταξιούχος, που επένδυσε μερικές από τις οικονομίες του σε προνομιούχες μετοχές της Εθνικής λίγο πριν τη κρίση για να εισπράττει κανένα μέρισμα στα γεράματα του. Τα μερίσματα σταματήσανε, η αξία των μετοχών κατρακύλησε και ο εν λόγω μέτοχος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, όχι κερδος, μόνο γερή χασούρα έχει δει.

Από αυτό το “κέρδος” θα χρηματοδοτηθεί η “κοινωνική πολιτική” του ΣΥΡΙΖΑ. Στο παραμυθένιο κόσμο που ζει ο Τσίπρας και οι φίλοι του, για να έχουνε λεφτά να δώσουν πρέπει πρώτα να χάσουν μερικά ακόμα. Τρέμω στη σκέψη να τους δω να κυβερνούν.

Πηγές:

08 May 2012

Ψύλλοι στ' άχυρα

Επομένη εκλογών και έχω πολλούς, πάρα πολλούς λόγους να απελπίζομαι. Ο Μιχαλολιάκος και οι τραμπούκοι του με βουλευτική ασυλία. Το γεγονός ότι σχεδόν κάθε κόμμα που μπήκε στη Βουλή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υπόσχεται ότι θα μας βάλει σε μια Ντελόρηαν και θα μας επιστρέψει σε άλλες εποχές που δήθεν ήταν καλύτερες, χωρίς να ασχολείται στο ελάχιστο με το πώς θα πληρώσει για όλα αυτά ή αν γίνονται καν. Εκτός από την Παπαρήγα που στη θέση της Ντελόρηαν έχει ένα Τράμπαντ που θα μας πάει στον εργατικό παράδεισο του Στάλιν που ζει ακόμα στο κεφάλι της.

Δεν θα γράψω για όλα αυτά. Είναι πολύ νωρίς και η τσαντίλα στο κεφάλι μου αποκλείει να είμαι στο ελάχιστο αντικειμενικός. Αντ' αυτού λέω να πάρω μια στάση γιόγκα με θέα το ηλιοβασίλεμα, να βάλω ένα νιου έιτζ σάουντρακ με παφλασμό κυμάτων και να ψάξω στο απέραντο τοξικό σκουπιδαριό του πολιτικού σκηνικού να βρω κανένα πεισματάρικο φυτό που κατάφερε να φυτρώσει σε τόσο αντίξοες συνθήκες, έστω κι αν δεν έχει ακόμα ανθίσει και παίζει και μέχρι αύριο να έχει πεθάνει πριν προλάβεις να το δεις.

Όχι ότι δεν έχει να πέσει κράξιμο. Περάστε απ'την επόμενη ανάρτηση και θα ρίξω κι εγώ τις καντήλες μου.

Το πρώτο θετικό που εκλαμβάνω είναι ότι για πρώτη φορά ο Έλλην φαίνεται να ψήφισε αυτόν που τον εκφράζει και όχι αυτόν που θα τον βολέψει. Τώρα ότι όλοι του υποσχέθηκαν πράγματα που δεν γίνονται, όπως ότι θα του δώσουν αύξηση ή ακόμα περισσότερο δουλειά χωρίς να θίξουν κανένα εισόδημα κανενός εκτός από τους πάρα πολύ πλούσιους και τους ξένους, ή ότι θα εξαφανίσουν ωσάν ταχυδακτυλουργοί τους μετανάστες, ή ότι θα τσαμπουκαλεφτούν με τους απρόσωπους ξενόφερτους αιμοδηψείς μπαμπούλες που κινούν τα νήματα κι ευθύνονται για την κρίση, όλα αυτά τα βάζω στο πλάι. Τουλάχιστον άκουσαν πέντε-δέκα απόψεις και διάλεξαν μία.

Το δεύτερο είναι ότι είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι πρέπει να αλλάξει ριζικά ο εκλογικός νόμος. Αν σε κάτι μπορεί να συμφωνήσουν όλοι εκτός της ΝΔ είναι αυτό. Ελπίζω να περάσει μια σοβαρή εκλογική μεταρρύθμιση ότι και να γίνει. Στα όνειρα μου εγώ βλέπω κατάργηση της νομικής αναγνώρισης των κομμάτων, 200 βουλευτές εκ των οποίων 100 με απλή αναλογική σε εθνικό επίπεδο και 100 σε μονοεδρικές με single transferable vote, αλλά μια αρχή να γίνει τώρα και βλέπουμε. Η κατάργηση του ορίου για είσοδο στη Βουλή και του μπόνους των 50 εδρών θα ήταν μια τέτοια αρχή.

Το τρίτο είναι ότι μάλλον θα ξυπνήσουν όλοι και θα καταλάβουν ότι με το να δίνεις απόλυτες και ακραίες προεκλογικές υποσχέσεις δεν θα βρεθείς ποτέ σε κυβέρνηση οπότε θα βάλουν νερό στο κρασί τους. Η τραγωδία είναι που μάλλον το κόλπο θα το καταλάβουν οι λαϊκιστές πριν τους μεταρρυθμιστές αλλά κι αυτό είναι κουβέντα για άλλη μέρα.

Όσο για εμάς το 6.5% που ψηφίσαμε Δημοκρατική Φιλελεύθερη Δημιουργία Συμμαχία Δράση Ξανά και αναρωτιόμαστε γιατί το κόμμα μας σε αντίθεση με τα ισάριθμα ζωντοφασιστόβολα είχε τρία ψηφοδέλτια και δεν έβγαλε ούτε μισό βουλευτή, πριν γκρινιάξουμε για τον εκλογικό νόμο και για τους εκπροσώπους μας που δεν μπορούσαν νa κάτσουν σε ένα δωμάτιο μαζί να τα βρούνε όταν συμφωνούν στο 90% των θέσεων τους, ας χαρούμε τουλάχιστον για λίγο που είμαστε τόσοι.

30 April 2012

Η ψήφος μου

Ως κάτοικος της Γηραιάς Αλβιώνας κάθε επιστροφή στα πάτρια (ή ακόμα και μια επίσκεψη στο Προξενείο του Λονδίνου, ανοιχτό για το κοινό μόνο 9:30 με 13:00 Δευτέρα με Παρασκευή χωρίς ραντεβού, αν είναι ποτέ δυνατόν) με φέρνει ξανά αντιμέτωπο με τα σουρρεάλ της ελληνικής πραγματικότητας. Στο δημόσιο πληρώνεσαι πιο πολλά από τον ιδιωτικό τομέα και δεν μπορούν να σε απολύσουν, για να οδηγείς ταξί ή φορτηγό ή να ανοίξεις φαρμακείο αντί να βγάλεις άδεια πρέπει να την αγοράσεις ή να την κληρονομήσεις, οι φοιτητές κάνουν καταλήψεις για μήνες αντί για ώρες και χάνουν ολόκληρες χρονιές (και βάζουν και καμιά φωτίτσα στα εργαστήρια να περνάει η ώρα) ενώ βασικές υπηρεσίες προσφέρουν μόνο οι κομματικές νεολαίες, αυτό που για τα πάντα πρέπει να κάτσεις στην ουρά και να πληρώσεις μετρητά αντί απλά να πάρεις τηλέφωνο ή να μπεις σε site και να δώσεις τον αριθμό της κάρτας σου, η διάβαση που δεν φαίνεται και αν φαινόταν δεν θα σταματούσε κανείς και δεν θα έτρωγε και κλήση ακόμα και να ήταν δίπλα δέκα τροχαίοι να τον παίρνουν βίντεο, το ρουσφέτι, το φακελάκι, το να οδηγείς και να βρίσκεις μπροστά σου μαμά με το μωρό στο καροτσάκι στη μέση του δρόμου γιατί στο "πεζοδρόμιο" παίζει το σύμπλεγμα λακούβα - τζιπ - παρτέρι - χαμηλό δέντρο - μηχανάκι - άκυρο σκαλοπάτι και οι περισσότεροι δημόσιοι φορείς, και το ΓΛΚ πρώτο και καλύτερο, δεν έχουν πάρει χαμπάρι αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος ανακάλυψε το 15ο αιώνα, το διπλότυπο λογιστικό σύστημα. Στο εξωτερικό όλα αυτά είναι παραλογισμός, τα λες και νομίζουν ότι τους κάνεις πλάκα. Στην Ελλάδα είναι αυτονόητα και δεν αλλάζουν ποτέ.

Το αγαπημένο μου (ας πούμε) αυτές τις μέρες όμως είναι ότι πρέπει να τσακιστείς να γυρίσεις στην Ελλάδα για να ψηφίσεις. Όλες οι άλλες χώρες που ξέρω επιτρέπουν στους πολίτες τους να ψηφίζουν ταχυδρομικά ή στο τοπικό τους προξενείο, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να τα σκάσω στις αεροπορικές και μάλλον να φάω και μια-δυο μέρες απ'την άδεια μου. Να 'στε καλά.

Φέτος όμως για πρώτη φορά θα το κάνω και θέλω να σταθώ λίγο στο γιατί και πως θα ψηφίσω. Για πρώτη φορά θα γράψω και κατιτίς παραπάνω, οπότε ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων για την πιθανή αγκύλωση που μπορεί να πάθει το δάκτυλο σας όταν χρειαστεί να πατήσει πάνω από ένα Page Down.

Τα βρίσκω πολύ με τους φιλελεύθερους αλλά όταν πάω να κολλήσω την ταμπέλα πάνω μου όλο ξεκολλάει και πέφτει. Γουστάρω την ιδέα ενός μικρού και ευέλικτου κράτους με ελαφρύ άγγιγμα στη ζωή μου αλλά διαφωνώ με πολλούς φιλελεύθερους στο ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες του. Οι αγορές, όταν δεν είναι διαστρεβλωμένες, μπορούν να κάνουν πολλά ωραία πράγματα αλλά ποτέ δεν θα καταφέρουν να προσφέρουν μια υπηρεσία στους πάντες, οπότε στα θέματα της νοσηλείας και της εκπαίδευσης προτιμώ ένα (όσο το δυνατόν λιγότερο) γραφειοκρατικό και σπάταλο κρατικό σύστημα για όλους από ένα ιδιωτικό που καραφτιάχνει τον έχοντα και πετάει στο δρόμο τον μη έχοντα.

Στο θέμα της Ευρώπης επίσης, ως κάργα αντιεθνικιστής, γίνομαι λίγο ρομαντικός. Όσους γραφειοκράτες και να βάζεις στις Βρυξέλλες να αποφασίζουν το επιτρεπτό μήκος του πιστοποιημένου μπρόκολου, εν τέλει είναι μέρος ενός (δυσλειτουργικού, σίγουρα) δημοκρατικού διακρατικού συστήματος και τους προτιμώ ως μέσο επίλυσης των διαφορών μας από τους διπλωμάτες και τους στρατηγούς που τα έχουν κάνει σκατά στην Ευρώπη τα τελευταία δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Είναι καιρός οι χώρες του κόσμου, ειδικά οι αναπτυγμένες που συμφωνούμε στα βασικά, να καταλάβουμε ότι η δημοκρατία, τα θεμελιώδη δικαιώματα και η ισχύς του νόμου δεν σταματάνε στα σύνορα που κάποιος χάραξε στο χάρτη. Γι'αυτό είμαι καψούρης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί γουστάρω την ιδέα ότι όπως όταν κάποιοι πολίτες ενός κράτους έχουν πρόβλημα τα βρίσκουν σε δημοκρατικά και νόμιμα πλαίσια, έτσι και για πολίτες δύο ή παραπάνω κρατών. Η Ε.Ε., με όλο της το γραφειοκρατικό χάλι και τον ξέφρενο επεκτατισμό, είναι μια υπαρκτή υλοποίηση αυτής της ιδέας και θα τη γουστάρω πάντα, κι ας έχει παχύνει, κι ας θέλει άλλον.

Το άλλο μπαϊράκι του φιλελευθερισμού είναι ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής. Εκεί πάλι δεν συγκινούμαι κι ας είμαι από αυτούς που θα ωφελούσε. Η ιδέα ότι δεν θα προσπαθήσω να βγάλω άλλα λεφτά επειδή ένα μεγάλο μέρος θα το πάρει το κράτος είναι μάλλον γελοία, και όσο δεν αποκλίνουμε πολύ από τις ανεπτυγμένες χώρες το ρίσκο να φύγει κάποιος μόνο για να γλιτώσει τη φορολογία στο υψηλό του εισόδημα είναι μικρό. Η αντίθεση μου όμως είναι κυρίως πρακτική: Δημοσιονομικά, τα λεφτά τα βγάζεις από τα εκατομμύρια φορολογούμενων που έχουν μέσο εισόδημα, όχι από τους χιλιάδες που έχουν υψηλό οπότε δεν με πείθει η επιμονή σε κάτι που τόσοι - καλώς ή κακώς - εκλαμβάνουν ως άδικο αλλά όταν τα βάλεις κάτω δεν αλλάζει τα πράγματα και τόσο πολύ. Απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ναι, αλλά άσε τη κλίμακα εκεί που είναι, έχουμε άλλα προβλήματα να μας τρώνε τώρα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να καταλήξω ότι παρ' όλες τις διαφωνίες μου, σκοπεύω να ψηφίσω φιλελεύθερα. Όχι γιατί είμαι κανένας φανατικός της ελεύθερης αγοράς αλλά γιατί ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε, η Ελλάδα χρειάζεται λίγο φιλελευθερισμό. Πιθανώς αν ψήφιζα στο Γιου Ες Έη που δεν έχει ούτε δημόσια υγεία, ούτε δημόσιο πανεπιστήμιο και με 10 μέρες διακοπές το χρόνο τους λες κι ευχαριστώ, να εκφραζόμουν λίγο πιο σοσιαλιστικά στην ψήφο μου αλλά στην Ελλάδα με το δαιδαλώδες, σπάταλο δημόσιο και την ψευδή υπόσχεση που μας δίνουν οι κυβερνήσεις μας εδώ και δεκαετίες, ότι όλοι δικαιούμαστε εύκολη δουλειά και παχυλό εισόδημα εφ' όρου ζωής,  χρειαζόμαστε λίγο φιλελευθερισμό. Λίγο κόψιμο, λίγο συμμάζεμα, λίγο ορθολογισμό. Να μικρύνει το δημόσιο, να ιδιωτικοποιηθούν μερικά πράγματα, να καταργηθούν μερικά δήθεν ιερά τέρατα - πρώτα απ'όλα η μονιμότητα στο δημόσιο και τα κλειστά επαγγέλματα - και να ανασάνουμε λίγο. Έτσι κι αλλιώς ξέρουμε ότι οι ποιο ακραίες φιλελεύθερες προτάσεις που ξυνίζουν σ'εμάς τους μετριοπαθείς δεν πρόκειται να περάσουν στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό, οπότε ας ρίξουμε εκεί τη ψήφο μας μπας και γύρει λίγο η πλάστιγγα μακριά από τις δυνάμεις του εθνικισμού και του κρατικισμού που θα μας φάνε ζωντανούς όπως πάμε.

Πάνω απ'όλα πιστεύω ότι πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι το κράτος δεν είναι ανεξάντλητη πηγή οτιδήποτε, και κυρίως χρημάτων. Όσα μαζεύει, τόσα μπορεί να ξοδεύει. Το να δανειστεί για 2-3 χρόνια για να χτίσει π.χ. υποδομές που θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη και μεγαλύτερα έσοδα στο μέλλον το καταλαβαίνω, αλλά το να δανείζεσαι για να καλύψεις τις βασικές σου τρέχουσες ανάγκες είναι σαν να τρως για πρωινό κάθε μέρα δέκα φέτες μπέικον, μισό κιλό βούτυρο και ένα πακέτο τσιγάρα και να λες ότι η καρδιά σου αντέχει. Δυστυχώς όλα τα κόμματα της "αριστεράς" (και όχι μόνο) δεν φαίνεται να το δέχονται αυτό και φαίνονται να πιστεύουν ότι πρέπει να ταΐσουμε κι άλλο το τέρας του Ελληνικού δημοσίου που μας κοιτάει πεινασμένα και γλύφεται, όταν μας έχει τελειώσει η τροφή εδώ και χρόνια.

Όσο για τη "δεξιά" φαίνεται να έχει χάσει κάθε σχέση με το φιλελευθερισμό και να έχει κλειστεί στο εθνικιστικό της καβούκι το οποίο όπως είπα δεν μου πάει καθόλου. Αυτά περί εθνικής κυριαρχίας και υπερηφάνειας και οι διάφοροι ξένοι μπαμπούλες που επικαλούνται οι της εθνικιστικής δεξιάς τα θεωρώ όχι μόνο ηλίθια αλλά και επικίνδυνα (χαρακτηρισμοί που ταιριάζουν και στους αρχηγούς τους, αν και ενώ όλοι είναι ηλίθιοι μόνο τον Σαμαρά θεωρώ πραγματικά επικίνδυνο). Στο μυαλό μου τα συμφέροντα του Έλληνα, όπως και να τον ορίζεις, του μετανάστη στη πλατεία Βικτωρίας, του Γερμανού, του Μακεδόνα (έτσι τον λένε, πάρτε το χαμπάρι, άντε να βάλουμε και ένα Σλαβο- στην αρχή για να ηρεμήσετε) στα Σκόπια, του Αλβανού και του Τούρκου συγκλίνουν πολύ περισσότερο απ'ότι επιμένουν πολλοί να λένε, και η ευημερία του ενός δεν εξαρτάται από την υπερίσχυση του επί του άλλου.

Φιλελεύθερα λοιπόν θα ψηφίσω και από τα τρία φιλελεύθερα κόμματα (Δημοκρατική Συμμαχία, Δημιουργία Ξανά και Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία) προτιμώ με διαφορά Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία και πιστεύω ότι όποιος συμφωνεί με τις αρχές μου θα κάνει το ίδιο, γιατί βρίσκω το πρόγραμμα τους το πιο τεκμηριωμένο, τους υποψήφιους πλέον σοβαρούς και απομακρυσμένους από το ρουσφετολόι και τη διαπλοκή και το λόγο τους τον πλέον συμπαθή.

Τώρα για το αν θα "χαθεί" η ψήφος μου αν δεν μπούνε στη Βουλή δεν το πιστεύω και δεν με νοιάζει καθόλου αυτό το γελοίο επιχείρημα, το οποίο εκτός ότι είναι αυτοπραγματοποιούμενη προφητεία, αγνοεί ότι ακόμα κι αν δεν έχουμε ένα ισχυρό φιλελεύθερο μπλοκ στη Βουλή τουλάχιστον θα δείξουμε με την ψήφο μας ότι υπάρχει σοβαρή μερίδα Ελλήνων που θέλουν μια στροφή στο δημοσιονομικό ορθολογισμό, την σμίκρυνση του κράτους και την απλοποίηση και την εφαρμογή των νόμων.

Κάνε το καλό και ρίχ'το στο γιαλό και άσε τα εκλογικά μαθηματικά για την επόμενη μέρα. Γιατί και μετριοπαθής σαν κι εμένα να είσαι πρέπει να παραδεχτείς ότι η Ελλάδα του σήμερα χρειάζεται λίγο φιλελευθερισμό.

13 February 2012

Το μνημόνιο δεν έχει σημασία

Σπάω τη σιγή μου κι εγώ γιατί βλέπω την Αθήνα να καίγεται και τη Βουλή να σπέρνει κωμικοτραγικά επεισόδια.

Παιδιά, το μνημόνιο, αν θα το δεχθούμε και ποιος θα το δεχθεί δεν έχει καμία σημασία. Το μνημόνιο είναι λεφτά για το Ελληνικό κράτος που μας δίνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες για να έρθουμε στα ίσα μας. Τα λεφτά μας τα δώσανε. Πάει τελείωσε.

Τώρα θα μου πείτε μ'αυτά τα λεφτά έρχονται και μέτρα! Κι εγώ θα σας πω, χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Και οι προηγούμενες συμβάσεις είχαν μέτρα και από αυτά δεν εφαρμόστηκαν ούτε τα μισά. Ακόμα προστατεύουμε τα κλειστά επαγγέλματα, ακόμα δεν έχουμε απολύσει τους δεκάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους που πρέπει.

Σημασία δεν έχει αν θα δεχθούμε ή όχι το μνημόνιο. Σημασία έχει τι θα κάνουμε την επόμενη μέρα. Και αν την επόμενη φορά που θα πάμε πάλι γονυπετείς στους Ευρωπαίους μας εταίρους να ζητήσουμε λεφτά για να πληρώσουμε συντάξεις, φάρμακα και μισθούς θα συνεχίσουν να μας λυπούνται και να μας εμπιστεύονται αντί να μας πούνε να πάμε στο διάολο όπως πολλοί Έλληνες λένε ότι θέλουν.

Σημασία έχει να βγάλουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Το αν θα το κάνουμε με τα μέτρα του μνημονίου ή με άλλα δικά μας δεν έχει σημασία. Ούτε πραγματικά έχει τρόπο κανείς να μας το επιβάλει, ούτε του καίγεται και καρφί στο κάτω-κάτω. Ούτε τη Τρόικα θα τη χαλάσει ούτε τις αγορές.

Αλλά δε το βλέπω. Οι πολιτικοί θα συνεχίσουν να φοβούνται τη κάθε συντεχνία και να κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, τα μέσα θα συνεχίσουν να μην ψάχνουν για την αλήθεια (ποιός έκαψε την Αθήνα πάλι; Δε εννοώ ταμπέλες του στυλ "κουκουλοφόροι", "παρακρατικοί" και "προβοκάτορες", εννοώ ονόματα, ρε ζωντόβολα) μέχρι να χρεοκωπήσουμε και θα πεινάσουν όλοι αλλά ευτυχώς δεν θα μπορείς να είσαι ταξιτζής αν δεν αγοράσεις την άδεια.

Μακάρι να κάνω λάθος.