30 April 2012

Η ψήφος μου

Ως κάτοικος της Γηραιάς Αλβιώνας κάθε επιστροφή στα πάτρια (ή ακόμα και μια επίσκεψη στο Προξενείο του Λονδίνου, ανοιχτό για το κοινό μόνο 9:30 με 13:00 Δευτέρα με Παρασκευή χωρίς ραντεβού, αν είναι ποτέ δυνατόν) με φέρνει ξανά αντιμέτωπο με τα σουρρεάλ της ελληνικής πραγματικότητας. Στο δημόσιο πληρώνεσαι πιο πολλά από τον ιδιωτικό τομέα και δεν μπορούν να σε απολύσουν, για να οδηγείς ταξί ή φορτηγό ή να ανοίξεις φαρμακείο αντί να βγάλεις άδεια πρέπει να την αγοράσεις ή να την κληρονομήσεις, οι φοιτητές κάνουν καταλήψεις για μήνες αντί για ώρες και χάνουν ολόκληρες χρονιές (και βάζουν και καμιά φωτίτσα στα εργαστήρια να περνάει η ώρα) ενώ βασικές υπηρεσίες προσφέρουν μόνο οι κομματικές νεολαίες, αυτό που για τα πάντα πρέπει να κάτσεις στην ουρά και να πληρώσεις μετρητά αντί απλά να πάρεις τηλέφωνο ή να μπεις σε site και να δώσεις τον αριθμό της κάρτας σου, η διάβαση που δεν φαίνεται και αν φαινόταν δεν θα σταματούσε κανείς και δεν θα έτρωγε και κλήση ακόμα και να ήταν δίπλα δέκα τροχαίοι να τον παίρνουν βίντεο, το ρουσφέτι, το φακελάκι, το να οδηγείς και να βρίσκεις μπροστά σου μαμά με το μωρό στο καροτσάκι στη μέση του δρόμου γιατί στο "πεζοδρόμιο" παίζει το σύμπλεγμα λακούβα - τζιπ - παρτέρι - χαμηλό δέντρο - μηχανάκι - άκυρο σκαλοπάτι και οι περισσότεροι δημόσιοι φορείς, και το ΓΛΚ πρώτο και καλύτερο, δεν έχουν πάρει χαμπάρι αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος ανακάλυψε το 15ο αιώνα, το διπλότυπο λογιστικό σύστημα. Στο εξωτερικό όλα αυτά είναι παραλογισμός, τα λες και νομίζουν ότι τους κάνεις πλάκα. Στην Ελλάδα είναι αυτονόητα και δεν αλλάζουν ποτέ.

Το αγαπημένο μου (ας πούμε) αυτές τις μέρες όμως είναι ότι πρέπει να τσακιστείς να γυρίσεις στην Ελλάδα για να ψηφίσεις. Όλες οι άλλες χώρες που ξέρω επιτρέπουν στους πολίτες τους να ψηφίζουν ταχυδρομικά ή στο τοπικό τους προξενείο, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να τα σκάσω στις αεροπορικές και μάλλον να φάω και μια-δυο μέρες απ'την άδεια μου. Να 'στε καλά.

Φέτος όμως για πρώτη φορά θα το κάνω και θέλω να σταθώ λίγο στο γιατί και πως θα ψηφίσω. Για πρώτη φορά θα γράψω και κατιτίς παραπάνω, οπότε ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων για την πιθανή αγκύλωση που μπορεί να πάθει το δάκτυλο σας όταν χρειαστεί να πατήσει πάνω από ένα Page Down.

Τα βρίσκω πολύ με τους φιλελεύθερους αλλά όταν πάω να κολλήσω την ταμπέλα πάνω μου όλο ξεκολλάει και πέφτει. Γουστάρω την ιδέα ενός μικρού και ευέλικτου κράτους με ελαφρύ άγγιγμα στη ζωή μου αλλά διαφωνώ με πολλούς φιλελεύθερους στο ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες του. Οι αγορές, όταν δεν είναι διαστρεβλωμένες, μπορούν να κάνουν πολλά ωραία πράγματα αλλά ποτέ δεν θα καταφέρουν να προσφέρουν μια υπηρεσία στους πάντες, οπότε στα θέματα της νοσηλείας και της εκπαίδευσης προτιμώ ένα (όσο το δυνατόν λιγότερο) γραφειοκρατικό και σπάταλο κρατικό σύστημα για όλους από ένα ιδιωτικό που καραφτιάχνει τον έχοντα και πετάει στο δρόμο τον μη έχοντα.

Στο θέμα της Ευρώπης επίσης, ως κάργα αντιεθνικιστής, γίνομαι λίγο ρομαντικός. Όσους γραφειοκράτες και να βάζεις στις Βρυξέλλες να αποφασίζουν το επιτρεπτό μήκος του πιστοποιημένου μπρόκολου, εν τέλει είναι μέρος ενός (δυσλειτουργικού, σίγουρα) δημοκρατικού διακρατικού συστήματος και τους προτιμώ ως μέσο επίλυσης των διαφορών μας από τους διπλωμάτες και τους στρατηγούς που τα έχουν κάνει σκατά στην Ευρώπη τα τελευταία δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Είναι καιρός οι χώρες του κόσμου, ειδικά οι αναπτυγμένες που συμφωνούμε στα βασικά, να καταλάβουμε ότι η δημοκρατία, τα θεμελιώδη δικαιώματα και η ισχύς του νόμου δεν σταματάνε στα σύνορα που κάποιος χάραξε στο χάρτη. Γι'αυτό είμαι καψούρης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί γουστάρω την ιδέα ότι όπως όταν κάποιοι πολίτες ενός κράτους έχουν πρόβλημα τα βρίσκουν σε δημοκρατικά και νόμιμα πλαίσια, έτσι και για πολίτες δύο ή παραπάνω κρατών. Η Ε.Ε., με όλο της το γραφειοκρατικό χάλι και τον ξέφρενο επεκτατισμό, είναι μια υπαρκτή υλοποίηση αυτής της ιδέας και θα τη γουστάρω πάντα, κι ας έχει παχύνει, κι ας θέλει άλλον.

Το άλλο μπαϊράκι του φιλελευθερισμού είναι ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής. Εκεί πάλι δεν συγκινούμαι κι ας είμαι από αυτούς που θα ωφελούσε. Η ιδέα ότι δεν θα προσπαθήσω να βγάλω άλλα λεφτά επειδή ένα μεγάλο μέρος θα το πάρει το κράτος είναι μάλλον γελοία, και όσο δεν αποκλίνουμε πολύ από τις ανεπτυγμένες χώρες το ρίσκο να φύγει κάποιος μόνο για να γλιτώσει τη φορολογία στο υψηλό του εισόδημα είναι μικρό. Η αντίθεση μου όμως είναι κυρίως πρακτική: Δημοσιονομικά, τα λεφτά τα βγάζεις από τα εκατομμύρια φορολογούμενων που έχουν μέσο εισόδημα, όχι από τους χιλιάδες που έχουν υψηλό οπότε δεν με πείθει η επιμονή σε κάτι που τόσοι - καλώς ή κακώς - εκλαμβάνουν ως άδικο αλλά όταν τα βάλεις κάτω δεν αλλάζει τα πράγματα και τόσο πολύ. Απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ναι, αλλά άσε τη κλίμακα εκεί που είναι, έχουμε άλλα προβλήματα να μας τρώνε τώρα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να καταλήξω ότι παρ' όλες τις διαφωνίες μου, σκοπεύω να ψηφίσω φιλελεύθερα. Όχι γιατί είμαι κανένας φανατικός της ελεύθερης αγοράς αλλά γιατί ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε, η Ελλάδα χρειάζεται λίγο φιλελευθερισμό. Πιθανώς αν ψήφιζα στο Γιου Ες Έη που δεν έχει ούτε δημόσια υγεία, ούτε δημόσιο πανεπιστήμιο και με 10 μέρες διακοπές το χρόνο τους λες κι ευχαριστώ, να εκφραζόμουν λίγο πιο σοσιαλιστικά στην ψήφο μου αλλά στην Ελλάδα με το δαιδαλώδες, σπάταλο δημόσιο και την ψευδή υπόσχεση που μας δίνουν οι κυβερνήσεις μας εδώ και δεκαετίες, ότι όλοι δικαιούμαστε εύκολη δουλειά και παχυλό εισόδημα εφ' όρου ζωής,  χρειαζόμαστε λίγο φιλελευθερισμό. Λίγο κόψιμο, λίγο συμμάζεμα, λίγο ορθολογισμό. Να μικρύνει το δημόσιο, να ιδιωτικοποιηθούν μερικά πράγματα, να καταργηθούν μερικά δήθεν ιερά τέρατα - πρώτα απ'όλα η μονιμότητα στο δημόσιο και τα κλειστά επαγγέλματα - και να ανασάνουμε λίγο. Έτσι κι αλλιώς ξέρουμε ότι οι ποιο ακραίες φιλελεύθερες προτάσεις που ξυνίζουν σ'εμάς τους μετριοπαθείς δεν πρόκειται να περάσουν στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό, οπότε ας ρίξουμε εκεί τη ψήφο μας μπας και γύρει λίγο η πλάστιγγα μακριά από τις δυνάμεις του εθνικισμού και του κρατικισμού που θα μας φάνε ζωντανούς όπως πάμε.

Πάνω απ'όλα πιστεύω ότι πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι το κράτος δεν είναι ανεξάντλητη πηγή οτιδήποτε, και κυρίως χρημάτων. Όσα μαζεύει, τόσα μπορεί να ξοδεύει. Το να δανειστεί για 2-3 χρόνια για να χτίσει π.χ. υποδομές που θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη και μεγαλύτερα έσοδα στο μέλλον το καταλαβαίνω, αλλά το να δανείζεσαι για να καλύψεις τις βασικές σου τρέχουσες ανάγκες είναι σαν να τρως για πρωινό κάθε μέρα δέκα φέτες μπέικον, μισό κιλό βούτυρο και ένα πακέτο τσιγάρα και να λες ότι η καρδιά σου αντέχει. Δυστυχώς όλα τα κόμματα της "αριστεράς" (και όχι μόνο) δεν φαίνεται να το δέχονται αυτό και φαίνονται να πιστεύουν ότι πρέπει να ταΐσουμε κι άλλο το τέρας του Ελληνικού δημοσίου που μας κοιτάει πεινασμένα και γλύφεται, όταν μας έχει τελειώσει η τροφή εδώ και χρόνια.

Όσο για τη "δεξιά" φαίνεται να έχει χάσει κάθε σχέση με το φιλελευθερισμό και να έχει κλειστεί στο εθνικιστικό της καβούκι το οποίο όπως είπα δεν μου πάει καθόλου. Αυτά περί εθνικής κυριαρχίας και υπερηφάνειας και οι διάφοροι ξένοι μπαμπούλες που επικαλούνται οι της εθνικιστικής δεξιάς τα θεωρώ όχι μόνο ηλίθια αλλά και επικίνδυνα (χαρακτηρισμοί που ταιριάζουν και στους αρχηγούς τους, αν και ενώ όλοι είναι ηλίθιοι μόνο τον Σαμαρά θεωρώ πραγματικά επικίνδυνο). Στο μυαλό μου τα συμφέροντα του Έλληνα, όπως και να τον ορίζεις, του μετανάστη στη πλατεία Βικτωρίας, του Γερμανού, του Μακεδόνα (έτσι τον λένε, πάρτε το χαμπάρι, άντε να βάλουμε και ένα Σλαβο- στην αρχή για να ηρεμήσετε) στα Σκόπια, του Αλβανού και του Τούρκου συγκλίνουν πολύ περισσότερο απ'ότι επιμένουν πολλοί να λένε, και η ευημερία του ενός δεν εξαρτάται από την υπερίσχυση του επί του άλλου.

Φιλελεύθερα λοιπόν θα ψηφίσω και από τα τρία φιλελεύθερα κόμματα (Δημοκρατική Συμμαχία, Δημιουργία Ξανά και Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία) προτιμώ με διαφορά Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία και πιστεύω ότι όποιος συμφωνεί με τις αρχές μου θα κάνει το ίδιο, γιατί βρίσκω το πρόγραμμα τους το πιο τεκμηριωμένο, τους υποψήφιους πλέον σοβαρούς και απομακρυσμένους από το ρουσφετολόι και τη διαπλοκή και το λόγο τους τον πλέον συμπαθή.

Τώρα για το αν θα "χαθεί" η ψήφος μου αν δεν μπούνε στη Βουλή δεν το πιστεύω και δεν με νοιάζει καθόλου αυτό το γελοίο επιχείρημα, το οποίο εκτός ότι είναι αυτοπραγματοποιούμενη προφητεία, αγνοεί ότι ακόμα κι αν δεν έχουμε ένα ισχυρό φιλελεύθερο μπλοκ στη Βουλή τουλάχιστον θα δείξουμε με την ψήφο μας ότι υπάρχει σοβαρή μερίδα Ελλήνων που θέλουν μια στροφή στο δημοσιονομικό ορθολογισμό, την σμίκρυνση του κράτους και την απλοποίηση και την εφαρμογή των νόμων.

Κάνε το καλό και ρίχ'το στο γιαλό και άσε τα εκλογικά μαθηματικά για την επόμενη μέρα. Γιατί και μετριοπαθής σαν κι εμένα να είσαι πρέπει να παραδεχτείς ότι η Ελλάδα του σήμερα χρειάζεται λίγο φιλελευθερισμό.

1 comment: